Pytam lecz już do śmierci nie wiem

Jeżeli ja

jestem pamięć o tobie

Jeżeli wyrósł mi głód

Wycelował w niebo

gniazdem piskląt we mnie

oczekującym twoich ptaków

Jeżeli znaczenie w słowie miłość

podcięło sobie gardło

i nawet nie wiadomo

czy teraz tragiczne 
czy trup

Jeżeli sen mnie porzuca

i tratując mi twarz

wybiega tobie na spotkanie

Jeżeli jestem twoim codziennym mordercą

jak chleb i wino

to kto ty jesteś

że nie masz kształtu

Pytam lecz już do śmierci nie wiem

Choć czasem nazywam cię imieniem

nie wiem czy zawsze będę

tak cię nazywał

Jeśli już koniecznie jesteś

swoją nieobecnością

mogę przejść ku Tobie

ponad snem

Zamiast mostu

przerzucę słowa w trumnach

samobójcze słowa miłości

zdejmę dotyk

wyobraźnię rozrzucę po niebie

Skąpe słowo opada jak figowy liść

i nagi 
już nie wezmę cię na drugi brzeg

Astor Piazzolla - Soledad

Niechaj im przyszłość

Kobieta biegnie za oddechem w pogoni

mężczyzna dni wykuwa kilofami zawałów

oboje nie znają swojego głosu

nie szukają ratunku w spojrzeniach

raty ich kredytu mają zapach komornika

który użył wody kolońskiej zamiast prysznica

Jeszcze dzieci – w szklanych salach zimna

bawią się w pospieszny pogrzeb zabawek i komputerów

ześlizgują się później z pochyłości dnia

do pudła nocy z którego brzask wyzwala -

Kobieta biegnie szybciej

mężczyźnie pękają mięśnie

dzieci jak lalki żywe -

niechaj im przyszłość wiekuista świeci -

Cayetano - Nothing Left To Do (feat Valia)

Gdy ginie z mojej ręki

Korzystając z okazji że głód na mnie przystał

bo zaspałem i nie zjadłem śniadania

spiesząc na wykład

W regionie gdzie wszystkie poligony

od wewnątrz są zamknięte czerwoną tablicą

ostrzegającą przed niebezpieczeństwem

zaś inne na przykład wojskowe

w ogóle nie wchodzą w rachubę

skoro zarysowała się nęcąca możliwość

(wygłaszasz jak Kordian na Mt Blanc mówi jakaś dziewczyna)

opisu głodu od kulis

samodzielności męczeństwa mojego

wśród ludzi i dla ludzi

a zatem szansa przyjścia na świat a może i dojścia

do dodania słowem słowa przez słowo

Więc kiedy szansa się zarysowała

niby ściana wiekowego domu

nieostrożnie

zrozumiałem że nie ma poezji

gdy ginie z mojej ręki

przyduszona nadmiarem rzeczywistych

albo urojonych zdań

Michał Lorenc - Exit In Blue

!!!

Wielki Boże! Mam za oknem minus 24 stopnie Celsjusza! Jak żyję nie widziałem czegoś takiego na termometrze. Nic, nic mnie nie zmusi, żebym dziś choć uchylił drzwi do domu.

Tylko jeden film

Zapewniam że nie chciałem niczego zaniedbać

a nawet przyszedłem pierwszy

usiadłem na wprost ekranu

w środku zdarzeń

orkiestry zbędne uciszyłem ręka 
Kiedy się zaczęła projekcja

starałem się nic nie przegapić

nie uronić słowa

film zresztą prezentowany był w całości -

nie ominięto żadnej sklejki ze zdartych kopii

żadnej kropli łez bohatera -

wyświetlono od początku i z powrotem 
naraz w obie strony

A gdy serce płuc zacharczało – koniec –

piłem z Kinooperatorem

z żalu po mnie

Bar Kokhba Sextet - Dalqoiel

W innych barwach tęcza

Przedzieleni własnym obszarem

identyfikujemy się oddzielnie

Oglądamy ciało prześwietlone

oddech już się zabliźnił

uchodziło słońce

wokół stygł krajobraz

Béla Bartók kwartetem ptaki w powietrze wabił

wielki festyn huczy nad nami

tyle salw złotych strzelają mlecze

fioletowe echa powtarzają łąki

Nocą w jasnych wodach miłość śpiewa

ptak cudzoziemski

śmierć – to jest w innych barwach tęcza

Istniejemy 
przez słońce deszcz gwałtowniej spada

nas niewidocznych w tęczy

łączą obce strony nieboskłonu

Śmierć – to mielerz w którym wiatr
wypala się na węgiel

Jesteśmy płomieniem czekania

zadeptanym kiedy narastają kroki

Kiedy z piersi zeskakuje oddech

już popiołem myśl codzienna nas przewierca

Jesteśmy niezależnie od utartych dróg

brzydoty

zaczajonego bronchitu

zawieszeni między pozorem obecności

a kończącym się ziarnem nieustannej nocy

Ziarnem początku
zasianym we własne ciało

Być może ty i ja jesteśmy pijanym witrażem

w ołowianych polach

odławiamy przydzielone uncje światła

pomiędzy posadzką a niebem

Niekiedy cień pochyłego drzewa staje za oknem

daleki ptak w nim grzęźnie

Witamy świtu barwne toasty

zatrzymujemy kwitnące materace

nim ranek je zatrze

nim wybije ostatnia kropla potu

Pająk rozwiesił nici błękitne

kran torturuje ciszę

ważność traci przedwczorajsza radość

Dnia nie narodzonego aforyzm

stanie w drzwiach

ale nie otworzy układu zamkniętego

Papercut - A Dream

Nieprawdo łaski niepełna

Gdzie te sterty uśmiechów

powitalnych gestów

ci wszyscy w nadmiarze z kadzidłem i mirrą

Są na miejscu gotowi wić blaszane wieńce

tyle że ja się stoczyłem z kilku pięter chmur

kiedy w nie wstępowałem 
ściągali za nogi

teraz nikt nie podniesie nawet o centymetr

więc udaję przeszłość by usypiać żądzę

zniszczenia ziaren co kiełkują w ziemi

i czołgam się do ciebie rzeko kłamliwa

jak pniak drzewa zapadam się

w odbicie chmur z nieba

- jest na miejscu kadzidło mirra wiwat gestów

Nieprawdo piękna łaski niepełna

naczynie osobliwego nabożeństwa

udawaczko siebie często doskonała

masz najwięcej wiernych

nawiedzeni cię nachodzą

zwiedzeni rozgłaszają

Nieprawda ale jednocześnie piękno

gwiazdo świecąca dawno zgasła w niebie

naczynie osobliwego przeznaczenia

wieżo z kości słoniowej

matko nienaruszona wiedzą

przypadkiem rodzisz bękarta prawdy

zbawiającego łotrów

wiersz o porzuconych szufladach

Ciągle wchodzisz w przerwy między

jednym a drugim czuwaniem rzęs

w połowie znaku między siłą grawitacji

a przeciwległą ściana czaszki psychologa

Nie ma innej możliwości

bezpośredniego obcowania z niedostępną

rzeczy istotą

Weź na przykład puste rękawy

mimo że są pojęciem zbyt szerokim

dla ramion zbiegłych z wymiaru

opuszczonym podmiotem dobijają się wciąż

do interpretacji

promieniującej kiedyś wewnętrznym przekonaniem

Albo stare szafy

nawołują się w nich nadal ludzie nieobecni

choć nikomu tu po nich

Albo porzucone szuflady

w których tają się czyste kartki

przeglądasz je i nie zdając sobie z tego sprawy

wpływasz poprzez nie napisane wiersze

a ściślej – poprzez obserwację

nie napisanych kiedyś wierszy -

na materię poezji

Nick Cave - Hold On To Yourself

Niejednokrotność

Znaki życia odmierzać można

wahadłem zegara

przelotami ptaków

przesypywaniem piasku

albo grochem rzucanym o ścianę

Rosną napięcia między jednym a drugim

zatrzaśnięciem drzwi

między przyczyna a skutkiem

odnawiającym się przez destrukcję

między zadaniem do urzeczywistnienia w życiu

a uzupełniającym go aspektem

minionej chwili

    Zegarmistrz Lévi-Straussa twierdzi

że tego rodzaju ćwiczenia

to sztuka kalamburu

sztuka która punkt widzenia zastępuje

myślą pozagrobową

To do mnie Kain przyszedł zabić Abla

To do mnie Kain

przyszedł zabić Abla

dzisiaj wieczorem

kiedy stoję jasny

we mnie ostatnie

spieszą konnych zgraje

Zabił bo rzucił

czy rzucił bo zabił

o wiele wcześniej -

gdy po kamień sięgał

to we mnie najpierw

Kain zabił Abla

Czyni to nadal

gdy bezwolny patrzę

jak we mnie ręka

do kamienia sięga

jak toczy wznosi

ramieniem obraca

To do mnie przyszedł

kiedy stałem jasny

dzisiaj wieczorem

kamień...

bajka

I mężowie święci do domu ojcowskiego przyszli 

przyszli po rzece z tamtego zakola

gdzie tonął -

W schylone dzbany nasypali złota i srebra

pęknięte garnki zdejmowali z półek

lepili -

Brzemiennej matce zaparzyli w drodze nazbierane zioła

i nad maleństwem czyniąc znaki krzyże i koła

odeszli -

Hieronim Korcz

Hieronim Korcz miał sen, co nie było niczym nadzwyczajnym, niezwyczajny natomiast był sen. - Była czwarta rano. Siedział przy biurku i łypał wrogo na laptopa i telefon. Na e-poczcie leżała nieokreślona liczba e-maili czekając na odpowiedź, w telefonie dziewięćdziesiąt siedem sms-ów czekało Bóg wie na co. Na bankowym koncie dudniła pustką pustka. Biurko pokryła pryzma rachunków do zapłacenia i pozwów do sądu zwieńczona wypowiedzeniem pracy, ze skutkiem natychmiastowym. Hieronim Korcz przyglądał się temu wszystkiemu melancholijnie i żuł cierpliwie frazę – jest do dupy. Potem fraza mu się skróciła i memłając zaciśniętymi szczękami powtarzał bez końca – dupa.

Tak zastał go ranek. O szóstej melancholię przerwało mu łomotanie do drzwi. - Policja, otwierać! - Hieronim Korcz doświadczył galopady paniki pośród myśli i zaczął gorączkowo szukać sznura, żeby się powiesić. Nie znalazł, ale nawet się nie zdziwił, jak nieszczęście, to nieszczęście. Tymczasem łomotanie do drzwi wyartykułowało się groźniej. - Policja! Otwierać, bo wyważymy drzwi!

Uciekać. To było wszystko, co w tej chwili składało się na Hieronima Korcza. Jęknął i potruchtał schować się w szafie.

Na tym sen się urwał. Obudził się zwinięty w kłębuszek, zupełnie mokry od potu, rozdygotany i przestraszony, bał się otworzyć oczy. W końcu zdecydował się zerknąć na zegarek - była czwarta rano. Poczłapał do kuchni zaparzyć kawę. Jednak tak dygotał, że wylał filiżankę próbując unieść ją do ust. Niechętnie posprzątał i zaparzył drugą. Potem sącząc gorącą gorycz cedził z zawziętością i uporem mantrę – dupa.

wiesz o dniu zwyczajnym jak zardzewiały szept

Pełne wyposażenie sali

umyka wszelkim normom

uczciwego obcowania z ciałem

Noże obosieczne

cała kawaleria jazdy obuchowej

zgłębniki kulkowe dłuta

czaszkomierze

piły igły czerpaki wojenne

cewniki metalowe na wypadek alarmu

jałowe prezbiterium krucyfiksalne

lampa spirytusowa -

ostatnie pożegnanie ze światłością

musi wytłumaczyć się

z fałszywego brzmienia

z korekty przeprowadzonych oględzin

począwszy od znamion

poprzez owłosienie zatoki strzałkowej

po przylądek horn

Ale wmawianie sobie obcego bólu

zaczyna się od płuc

od pierwszej sekcji tchawicy o świcie

od słów podsłuchanych szeptem
na porannym obchodzie

Jeżeli wyruszając w dalszą drogę

Jeżeli wyruszając w dalszą drogę

zakładasz na siebie ciężki długi płaszcz

bierzesz do ręki kij i zawiniątko

a po przyjściu do domu odkładasz i kij i tobołek

i rozbierasz się do snu

to nadal masz na sobie ten zakurzony płaszcz

jeszcze mijasz tamto rozłupane piorunem drzewo

jeszcze prosisz tamtą kobietę o kubek wody

dorzucasz drewna do gasnącego północą ogniska

i kreślisz palcem gwiazd drogę swojej wędrówki

I nawet kiedy wstaniesz w nowy dzień

to jeszcze leży przy tobie i kij i zawiniątko

Być może doszedłeś tu

gdzie już ich nigdy nie podniesiesz

ale możesz być pewny że zawsze będą na ciebie czekać

a każde o nich przypomnienie będzie budzić

w tobie drogę

Avishai Cohen - Aurora

wiersz o strachu

Ta strzała nie leci

nie leci skądś ani dokądkolwiek

to paradoks przeciwko ruchowi

Ta strzała nie leci pokonując przestrzeń

niedokonanym świstem swego toru

opuszczona niebem

i podbita ziemią

ze śmiercią połączona

i przeciwna śmierci

Tak się tylko może

strach obracać w sobie

Edmond Jabes

(„Bóg przemówił, a to, co powiedział, stało się znakiem. Być może kształt liter jest wyobrażeniem Jego twarzy. Bóg ma tyle twarzy, ile jest liter w alfabecie. Bóg wpisuje się we wszystkie języki.

Będziesz mógł rozmyślać o Bogu, gdy nauczysz się słuchać, długo wpatrywać się w słowo, a zatem czytać” – zanotował.

„Głos jego jest nieuchwytny, lecz podtrzymuje ciszę, od której oddzielają się dźwięki” - zanotował jeszcze.

„Ty zniszczysz obraz słów. Odbierzesz im dźwięk. Wywiedziesz je na manowce sensu. Uczynisz w nich dziury.

A więc czytanie, pisanie byłoby tylko zepchnięciem w zamęt głosów, które pochłania pustka” - zanotował jeszcze).

Edmond Jabes

Elijah Bossenbroek -  Prism

zamiast pożegnania

Nie obawiajcie się, próbujcie czynić dobro. Tylko dobrem można przemóc zło. Czasem nie wychodzi, albo wychodzi na opak. Tylko próbując czynić dobro, można spotkać się ze swoim uśmiechem. Nie ma znaczenia, że często się mylimy, ważne, by próbować. Czyńcie dobro. Oto zasada moralności.

Ehud Banai - Blues kanaanejski

wiersz ostatni

Opuściłem w tym mieście
dom

Jeszcze w oknach
cień mojej twarzy
drga
i być może usłyszysz Boże
echo modlitwy
co wieczór cichszej

Symbole oczadzone
chwieją wiarą

Elijah Bossenbroek - Life's a Stage Play

wiersz o życiu

A ze mną miasto

przepływają słońca

Powiedział splunął kosturem pogrzebał

w śmietniku miasta co za mgłą skryło

swój pysk

najeżony szczeciną autostrad

Szedłem granicą

między ludźmi miasta

a ludźmi z lasu

między potwarzą

a wysiłku szańcem

jaki odmierza

ślepy zegar tłumu

a wokół śmiechy chichot złorzeczenia

i miecz z kamienia

i żelazny żołnierz

i kopia dłuto i piękności cudo

Grzeszni są cisi w swej cichości głusi

głupi jest mędrzec zasklepiony w słowo

a mali przecież zostaną gdzie byli

i wciąż wielką armią przenoszą nad głową

swoje marzenia i świętości

o czwartej rano

o dwunastej w nocy

o każdej porze

bo nic się nie zdarzy

Ludovico Einaudi - Exit

wiersz o kobiecie

Jakie nagłe to zamykanie
świata -
w wieku pięćdziesięciu dwóch lat
przyznajesz się że
pozostał ci tylko ten
kraj z doliną z rzeką w poprzek
i mową której używasz -
jeśli coś jeszcze czasem mówisz
i ta kobieta
o której przyzwyczaiłeś się myśleć
i nieprzeczytanych
rosnąca wciąż sterta stron


Jakie nagłe to osaczenie
ciebie
wśród ścian które 
mimowolnie oswajasz słowem dom

Nik Bartsch's Ronin - Modul 42