Pora pierwsza: Przed brzaskiem

Nie budźcie sowy jeszcze zapach ciemności

potu i nieśmiertelnych snów krąży po pokojach

jeszcze tęsknie pojękują rury ogrzewania

ostatkiem sił wtłacza ciepło agregat

co stoi pracowicie w piwnicy

i sucho trzaska mróz za szybą

łamiąc drobne gałązki

i przykleja sine czoło do okna

przerażony skostniałymi wróblami

i niszczycielska mocą własnego oddechu

tylko gawrony jak ślady zła na ziemi

ironicznie zmieniają rytm swoich ruchów

w parku

okrążając ławki

skazane na pustkę jak śmiech okrągłą.

Nie budźcie sowy bo padnie spod sufitu

przerażona swoim ostatecznym kalectwem

ujrzy bowiem własna głowę bez reszty ciała

i jastrzębia bez głowy

wciśniętego w kąt.

Jeszcze nie pora na ziewanie domu

Pan, Pustelnik i Twórca Absurdalnego Świata

zaklął w kartkach i obrazach duchy

a ciała ich krążą w domysłach

i co chwilę wyrzuca w przestrzeń

krzyk wołanie lub cichy płochliwy chichot.

Jeszcze nie czas żeby

poddasza uniosły senne powieki

żeby kur z radia daleki zaplątał się we własnym głosie

żeby do któregoś pokoju wśliznął się cień

zwariowanego ptaka.

Wielki Pustelnik, Pan na Włościach Słowa

przechadza się po ciemku po salonach światła

mruczy do ściany która go nie słucha

przemierza krainy zalane słońcem

snuje plany podboju świata

nie widząc jak malutka sikorka

wybiega z jego odsłoniętej źrenicy

i szyderczo popiskuje

mając przed sobą

kawałek słoniny powieszonej na drucie.

Wielki Pustelnik mistrz papieru długopisu

i odwiecznych snów o nieskończoności

powoli odwija się z bandaży nocy.

I teraz dopiero o brzasku następuje dramat domu

odcięta ręka nad głową Mistrza jeszcze się kołysze

w nieodgadnionym bólu

otwarte oczy latarni

skierowane na wszystkie strony

wyglądają jak cztery zjawy nie mogące się wydostać

zza szkła

klucz zawieszony na wieszaku

przypomina winnego

który dopiero co uchylił drzwi

tajemnicy

i dał jej szansę

żeby rozpłynęła się w przestrzeni

niewidoczna i dobrze chroniona.

Do domu wciskają się pierwsze cienie

niebieskie białe ze zmąconym wzrokiem

kot mruga raczej bezmyślnie do narysowanego osła

ktoś puka.

Wielki Pustelnik wyłania się z kryjówki

a za nim skulony w kłębek

ostatni szczur mroku czmycha pod nogami.

I oto Mistrz

jeszcze nie całkiem zdjęty z krzyża niedawnych cierpień

rozdwojony między tym co było a tym co niewiadome

słucha jak cicho przesuwa się gdzieś pod ścianami

a może pod sufitem jakieś złe przeczucie

rzuca się więc do obrazów tknięty fatalna myślą

że w ciemności umknęły też postacie zaklęte w kartkach.

I oto co widzi

na koniu don Kichot bez lancy

i Sanczo Pansa bez tobołka

stanęli w zdumieniu wielkim

a z kilku innych kartek

wychylają się ku niemu bohaterowie

ze smutnymi oczami

milczą i patrzą w oczekiwaniu.

I dopiero teraz Mistrz spostrzega

że coś się tutaj działo baz niego

ktoś z kimś prowadził jakieś spory

ktoś z kimś przeciwko komuś spiskował

(a nie daj Boże, to przeciw mnie te moje duchy

z kartek spiskowały, myśli Mistrz i patrzy na nie

jeszcze uważniej).

Mistrz nie wie co myśleć o tym że

na jednym obrazie brak fotela a głowę by dał uciąć

że wczoraj był tam jeszcze.

Ale patrzy a fotel stoi obok

a koło fotela lanca której brakuje don Kichotowi.

Z gwoździa zwisa warkocz dziewczyny której brakuje

na kartce

samotny Żyd

jeszcze niedawno płynący nad miastem

teraz przybity do ściany.

Mistrz, Wielki Pustelnik

zmieszany i w kłopotach

zaczyna wątpić w świat który stworzył

ale wtedy zegar rzuca w przestrzeń głos

i głos ten woła

i przyłączają się inne zegary

i wołanie idzie od ściany do ściany

od domu do domu od ulicy do ulicy

idzie wołanie przez świat

by poruszyć sumienie Nocy

która skryła się za latarniami

zabierając wraz ze sobą zagadkę

ciemnych rozmiarów postaci

i mrocznej tajemnicy obrazów

które nie zdołały wypełnić się rzeczami ludźmi zwierzętami i ptakami

tylko wypychają przed siebie puste miejsca

pola do domysłu.

I oto Wielki Pustelnik

patrzy na drzwi

znów powtarza się pukanie.

A gdy dom szeroko ziewa

w drzwiach staje facet

osobisty przedstawiciel szatana na ten obszar

emisariusz nieba

i skrzypi jak stare drewno.

Mistrz

wie teraz na pewno

że wraz z tym facetem

także wyszedł z kartki.

A z mojego pokoju

wylatuje czarny motyl zwany Szeli

i kieruje się

do chmur wznosząc się nad dachami.

A z innego pokoju widzę jak wykwitają

dwa niebieskie płonące zagadkowe kwiaty

dwie plamy słońca zwane Annami.

A Mistrz dotykając nogami ziemi

sztywnymi palcami odrealnia już rzeczywistość.

Dom jest bliski obłąkania.

Elegia liryczna

Ile we mnie chłopca

wierzącego w światło i słowo

ile we mnie starości krzyku

a kto to wie

krzyku w pękające drzewa

które zabijają własne owoce

Nie wiem

jestem kimś obcym wśród osaczających mnie luster

zwielokrotnioną postacią jakiejś chwili

zwierzęciem bez wspomnień i nadziei

Jak wrócić

biegnąc przez ciemny korytarz lat

stanąć przed sobą

by zagrodzić drogę

Godziny próby

Jeszcze z nie tak bardzo odległych czasów gorączki

Arthur Schopenhauer pamięta jednego z tych

którzy uświęcone środki uznali za doraźny cel

i potykając się o nierówność swoich racji

oddalali się pospiesznie

z przerażeniem węsząc nadchodzącą w ciężkim powietrzu godzinę próby;

I oto spotkanie którego zawsze się bał

Od lat opowiadał o ptakach martwych naturach pejzażach kubłach

i ostatnio o czymś co do niczego nie było podobne

ani do tego świata ani do żadnego innego

I zląkł się Mistrz że przyszła pora

żeby złożyć sprawozdanie przed śmiercią

którą podejrzewał że nie używa kostiumów ani makijażu;

I tylko spójrzcie jak wielki pustelnik wśród

przedmiotów i materii martwej duchy wywołuje

i nikt by nie uwierzył że w ciemności śmiać się można

z losu szydzić który wciąż nad brzegiem świata z białą laską

własnej drogi szuka

i ze słabości ciała kpić

i z ironicznym błyskiem myśli o nieśmiertelności

w śmiertelnej materii życia śnić;

Więc nie płoszcie tego wieczoru

co zakradł się do domu wielkiego pustelnika

tylko uważnie spójrzcie na te ruchy maga tropiącego prawdę

zamkniętą w czterech ścianach i w gęstej bryle ciemności;

Ale oto i on w blasku ledwie płonącej zapalniczki

szuka świecy między pustymi podłogami

oto podchodzi do okna i zapala jedną świecę

i podchodzi do drugiego okna zapala drugą świecę

sam siada w fotelu by być przygotowanym na nadejście nocy

w którą się nagle rzuci jak w chłodną wodę;

Więc nie płoszcie tego wieczoru

co zakradł się do domu wielkiego pustelnika

jeszcze nie wybierajcie z gniazd ptaków ciemności

jeszcze nie czas na świat który by trwał wiecznie

w nieskończoności jasnych chwil

w owych mgnieniach ciała zagubionego w lęku.

Hieronim Korcz

     Hieronim Korcz musiał wyjechać na kilka dni. Ta istotna konieczność wywołał w nim rozedrganie mięśni, których istnienia nie przeczuwał, a jednak były. Wzruszył ramionami i poszedł wywlec walizkę z szafy. Otworzył a z jej pustego wnętrza jak jaki pieprzony dżin z dzbanka, wionęły na niego wspomnienia poprzednich podróży. Hieronim Korcz nie miewał miłych wspomnień z wyjazdów, o nie, raczej wilgotne, stęchłe i oślizłe. Potarł kciukiem kość policzkową i mruknął: - Hm.
     - Trzeba się spakować. - Dodał. Wizja pakowania się sprowokowała w nim mdłości, toteż poszedł do kuchni zaparzyć kawę, miał przy tym chwilę kiedy zatrzymały się wszystkie trybiki w Hieronimie Korczu. W końcu zdecydował i zaparzył czekoladową.

     Tak, tego za wiele jak na jednego Hieronima Korcza. Postawił kawę, pogłaskał kota i podreptał do półek z książkami, wziął swojego ukochanego „Srebrzynka”, rozsiadł się wygodnie i kładąc nogi na biurko westchnął z ulgą, nawet lekko się uśmiechnął otwierając książkę. Rzeczywistość przestała się miotać i zajęła oczekiwane od niej miejsce.

Drobiazg

Ten dzień

to taki symboliczny drobiazg w życiorysie

który liczy

na mój lepszy sen

wysłany lśnieniem i prześcieradłem

To takie wymyślne urządzenie porządkowe

które zdmuchuje mi sprzed nosa

ostatni wers

Hieronim Korcz

     Hieronim Korcz chciał jak co dzień zaktualizować czas, tzn przesunąć ten czerwony prostokącik na kalendarzu. Rzecz trywialna, banalna na pozór, a jednak nie. Prostokącik się urwał. Hieronim Korcz pogładził wąsy, zamruczał, z dezaprobatą przestąpił z nogi na nogę po czym przekręcił fotel, klapnął i jął bezmyślnie gapić się na nieszczęsny kalendarz.

     Był przyzwyczajony do niego, wszak to połowa lipca, pokręcił głową i pomyślał, że może by go zostawić i skreślać dni ołówkiem. Tyle że Hieronim Korcz znał swoje zorganizowanie i zaraz się mu niemal zmaterializował obraz wszystkich zawalonych spraw i terminów. Ten kalendarz był dla niego ważnym elementem bloków startowych każdego poranka. Hieronim Korcz bez bloków startowych zostawał w miejscu.

     Wzruszył ramionami i poszedł nalać sobie kieliszek wina, wziął w rękę Aeli Edmonda Jabès'a i otworzył Trzecie przybliżenie Księgi. Sytuacja go przerosła. Dziś w każdym razie miał dzień wolny.

dziurawe prezerwaywy

W Załóżkowiu skrzaty usiadły na nocnikach i długo milcząc, starannie milcząc siedziały. W którejś nieprzypadkowej chwili wstały, uniosły głowy i tymi swoimi mądrymi spojrzeniami zajrzały mi w oczy.

Patrzyły tak dzień i noc, do końca świata, stanowczo, twardo, nieustępliwie.

Eurypides pisał: - Kiedy cierpi dobry człowiek ciepią z nim inni dobrzy ludzie.

    A kiedy cierpi zły człowiek? Czym jest dar uczyniony przez złego człowieka

  

chcialem napisać

chciałem napisać o pięknie i dobru

więc pomilczę

wiersz bez tytułu

Och

jeżeli jeszcze raz przyniesiesz mi

ten rozkołysany kubek słów

chyba wejdę do domu

i wepchnę ci w usta

wszystkie te od dawna nie wietrzone podłogi

pewnego majowego poranka

Pewnego majowego poranka

Arthur Schopenhauer i blady chłopiec w okularach

idąc alejami kolekcjonują obojętnie

fasady hipermarketów

z których spoglądają im w twarze

oczy zmęczonych manekinów

ale tuż przed skrzyżowaniem blady chłopiec

nie wytrzymuje

wyrywa z piersi ciężką grudę serca

wybija szybę i już za chwilę zrozpaczony

gryzie wystającą kość policzkową martwego brata

w modelowym garniturze gorączki

– to tylko przejściowy kryzys – szepce Arthur Schopenhauer

i bezwiednie przechodzi na drugą stronę

dziwnie pustej

– nagle o tej porze roku –

ulicy   

W przeddzień sezonu upałów

W wykrzywionej twarzy miasta

w namacalnym policzku ulicy

w dolinie zasiedlonej udomowionymi słowami językiem aut i tramwajów

które w zależności od potrzeb zmieniają kolor skóry i paznokci

w trybunale oswojonych metafor poukładanych z mięsa krwi i kości

wśród handlujących sercami

– tych którzy rano lub w południe zamiatają głodnymi oczami

soczyste chodniki i wystawy sklepów

a wieczorem spalają się w ekstazie Toski Pucciniego

wśród podających rękę i podających dane o zużyciu konta

oraz stanie państwa i monarchii drobnoustrojów

podczas manifestacji wśród głosujących

lub wstrzymujących się od głosu i od umęczonych warg 

między budzącymi się z syndromu przedmiesiączkowego kobietami

podczas polowania na niedzielny wypoczynek w towarzystwie pierwszej hostii

i coraz nikczemniej odwzajemnianej miłości

ponad słowami masowego zakazu nakazu rozkazu

w przeddzień sezonu upałów

w trakcie negocjacji

pod koniec ratunkowej misji Johna Kerry'ego w Soczi

w trakcie proklamowania niepodległości w ludowej republice poetów

usiłując potwierdzić swoje istnienie spluwam krótko i zdecydowanie

aż powietrza wstrzymują się na moment przed

zbiorowym samobójstwem

Umarł BB King

Umarł król bluesa, BB King.

...

Moje krótkobłyszczące oczy

Żyję w chłodnym śliskim powietrzu

nie znam fabuły i nie wiem co jeszcze

może się zdarzyć

moje krótkobłyszczące krótkowidzące oczy dotykają

sprzętów i potykają się o ściany

– nie jest jeszcze późno – mogę stać się

całością przedmiotu zmienić się

w punkt widzenia lub punkt wyjścia ze ściany

mogę marszczyć czoło

– spokojnie zasypiać lub czepiać się skrawka myśli

wątku który zapomniany z zapomnianego filmu zapomnianej epoki

mogę policzyć do stu

do stu tysięcy szatanów i z powrotem wyłożyć

na wierzch wszystkie nie wykorzystane bilety

nie zablokowane konta

nie wykorzystane możliwości

i nie sprawdzone wróżby pozwolą wybaczyć

wszystkie chwile spiętrzonego świata moich grzechów mojej

chwały

Wciąż jeszcze jest wczesna pora – mogę przewidzieć

próby każdego ruch mięśni

każdy przypływ i odpływ ciszy

mogę milczeć i powoli odzwyczajać się od słów

– stać się oczywistym więc sprawiedliwym

Jeden deszcz za oknem – kwietniowe preludium szukające ładu

wśród ciemności jest we mnie

dlatego boje się słów które mogą mnie opowiedzieć

języka który może mnie zdradzić – obezwładnić

boje się

matowego światła lampy

tej drżącej wiary mogącej otwierać znużone światłem powieki

w domu obok kulawy fortepian sięga agonii muzyki od kilku godzin

kruchych jak płacz oseska

zużyte gamy bez szelestu spadają po partacku

na śmiertelne jak kwietniowe krople przepowiednie

jak zużyty lęk tego człowieka siedzącego naprzeciw

Nie znam scenariusza nie wiem co jeszcze

Umarł Władysław Bartoszewski

Umarł Władysław Bartoszewski, Sprawiedliwy Pośród Narodów Świata.

Miał wiele wad, często mocno upierdliwych, ale był niezmiennie człowiekiem mądrym, uczciwym i sprawiedliwym, odważnym.

Wielki smutek, wielka strata, wielki żal nam, którzy pozostaliśmy i nadal dotykamy życia.

Śniło mi się, że cząstka Władysława Bartoszewskiego zostanie w każdym z nas, w każdym człowieku. Śniło mi się, że jak kropelką światła na często mrocznym morzu.

Przestań się użalać nad sobą, idź pomagać innym.

żądza pomagania

W czasie zagłady, w czasie holocaust, Polacy bardzo pomagali Żydom, tak bardzo, że kiedy II wojna światowa się skończyła, z tej rozpędzonej żądzy pomocy nadal mordowali Żydów.

Potem, w 1968 i 1969 roku z potrzeby pomagania narodowi żydowskiemu Polacy wygnali z Polski tych, którym pomogli przetrwać czas zagłady, których uratowali.

Więc.

Wiekuisty Panie, na kolanach niosę ku Tobie prośbę. - Ocal mnie przed żądzą pomagania, przed żądzami Polaków.

Umarł Günter Grass

Umarł Günter Grass, laureat literackiej nagrody Nobla, SS-mann ochotnik w przeszłości, znany antysemita, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska, przyjaciel Polski, et c.

Myśl o tym niesie mi skromną ulgę, że nie muszę już chodzić po tej samej ziemi z tym człowiekiem. Wszak mamy jedną ziemię do chodzenia.

Słowo, którego nie zam

Prezydent Polski, pan Bronisław Komorowski stwierdził publicznie, że zbrodnia katyńska była największą zbrodnią 20. wieku. Tym obraził mnie, mnie osobiście i bezpośrednio.

Ta wypowiedź nie jest niegodna, nie jest podła, nie jest haniebna, te określenia są zbyt subtelne i zbyt delikatne. Nie znam odpowiedniej wagi słowa, by ją zdefiniować.

Dwunasty wiersz o ptaku

W piórach ptaków

W skórach zwierzęcych

W gęsiej skórze strachu

W rumieńcach

Ja sam. Jestem

W regule trójkąta

W artykule wiary

W sekrecie czarownika

W promieniu Lassera

Jestem. Sam. Ja

W zamknięciu oczów

W otwartej kobiecie

W godzinie śmierci

W tym tu zapisanym

Jestem, ja. Sam

Jedenasty wiersz o ptaku

Może jeszcze nic nie zapowiada śmierci

a tu już zaczyna się toczyć 
pierwsza myśl

pierwsza ciemna wiedza

o ukrywaniu się w sobie

To w kopalniach które już w tobie jest głębia

jak w niepamięci nie wiadomo czyjej

na duszącego oddechu 

pęka ciemna ściana

Wołasz w czerń zamulonych żył

a odzywa się stwardniały pokład

na marskościach na zrostach na guzach

na twarzach wywłaszczonych z podobieństw

rośnie w kamieniu korytarz

kraj to daleki wciąż mądrzejszy od wzroku

pełen dywagacji odleżałych puent

których sens zabrała woda gruntowa i deszcz

Rozkład jest pluskaniem sekund

Proszę o rękę - woła przyszły kamień

zatańczę z kością z ciebie

która zdeterminowana była wcześniej

od miejsca po zębie czy oku

Więc oglądasz się i rozpoznajesz zdziwienie

że jesteś już domieszką do tynku

cieniem po kresce na spękanej ścianie

i że jakiś człowiek brnie przez zmierzch twojej tożsamości

aby odgryźć z ciebie mądrość Salomona

aż do wizerunków w oku Boga 

Chwile czuwania

Chwile w zagęszczonej konsystencji trwania

które dziecko od starca oddzielają tylko krokiem

jakby czas dążył pospiesznie

do wyczerpania wszystkich możliwości czuwania

gdy zmysły dotychczas w rozsypce

łączą się w pięciopalczastą dłoń

Na skrzyżowaniach spotkania bliskie katastrofy

zderzenia oczu

pragnących za wszelką cenę

zrzucić z siebie łuskę anonimu

Na rozdrożach pamięci spotkania

ze swoim sobotwórczym cieniem
losu
wpisanego w certyfikat

narkotycznych pór roku na małej planecie

w niedoczytane żyłkowanie białka

I dróg rozjezdnych wielkie pokuszenia

Lecz która z pięciolinii zwężonych perspektyw

uskrzydli stopy marszem Mendelssohna

a która je obciąży pod żałobny marsz 

W nieznane iść – to przebiję toporem głowy

szklane mury powietrza

przekroczę widnokręgi jak próg swojego domu

aż tam gdzie olśnieniem - cięciem diamentu

rozetną szarość żywą w martwym kolorowym pejzażu

- życie w mózgowej korze