Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz wyszedł z siebie, nieważne powody, stało się. Zresztą zaskoczony faktem wyjścia o powodach natychmiast zapomniał. Stał tak obok, przyglądał się sobie i myślał, co u niego zwyczajowo trwało parę chwil. Tak, czy inaczej z daleka widać było lepiej.

   Potem Hieronim Korcz spojrzał sobie głęboko w oczy i wtedy zachwycił się. Postanowił niezwłocznie wracać i jakoś spożytkować ten niezwykły czas zauroczenia i namiętności.

 

wiersz o chłopcu kopiącym w brzuch dziewczynkę i o kołyszącym się śnie

Pod pokrytą kurzem pajęczyną słońca

dziewczynka trzyma lalkę

w kołyseczce kolan

chłopiec w pięść okręca

warkocze piasku

kopie dziewczynkę w brzuch wypchany

pieluszkami dla lalki

a w prostokątach okien

płaczą poprzyklejane do szyb

czarno białe zdjęcia dorosłych

Chciałbym wiedzieć o sobie tyle

ile wie o mnie ten chłopiec

który jest we mnie

nawet wtedy gdy o nim nie śnię

chłopiec który kopie dziewczynkę

w brzuch wypchany pieluszkami dla lalki

chciałbym wiedzieć przynajmniej to

co zrobi

kiedy przestanie się bawić

strapiony smutkiem w oczach dziewczynki

A tak naprawdę

to chciałbym zdążyć wziąć w usta

tę najtrudniejszą frazę

zanim zachłysnę się moją krwią

zanim mój dom straci oddech

i chłopiec z litości uderzy mnie w krtań

znalezionym gdzieś kijem świtu

a dziewczynka wreszcie wyrzuci lalkę

zacznie się uśmiechać i tańczyć zwiewnie

Na razie mijamy się codziennie

w oknach nadal płaczą

czarno białe zdjęcia dorosłych

a chłopiec zajęty jest kopaniem dziewczynki

w brzuch wypchany pieluszkami dla lalki

udajemy radosne zdziwienie

rozpoznając się nagle

nie jesteśmy sami

możemy po ciężkim dniu

spoczywać głęboko w sobie

aż do świtu czuję tylko swoją krew

w swoich żyłach

słyszę szept swojego głodu

nie podnosząc wzroku mówię cicho

- moja prawda nie zmieniła parametrów

i nadal

pozostaję tylko ruchomym celem

w kołyszącym się śnie

wiersz o chłodnych rękach

Spal bracie

wszystkie te mieszkające w naszych ustach

wschody i zachody

ten czerwieniejący coraz horyzont

który gra nam w piersiach

gdy podnosimy twarze

zrównoważeni spokojni i pogodni

niech nie braknie ci bracie

oddechu w płucach

teraz

kiedy dochodzisz do wniosku

że słowa

to tylko słowa

i twój najlepszy niepokój

Spal bracie

wszystkie te nasze w gestach

hołdy i wzgardy

ten narastający coraz

bolesny poemat

który świeci nam w oczy i oślepia

ten zgrzyt

który nie cichnie

jakby już zastąpił wszystkie szepty krzyki i rozmowy

niech nie braknie ci bracie

cierpliwości

Pamiętasz jak pochylając się nade mną

pytałeś cicho

jak to jest naprawdę

z tym otwieranym każdej nocy niebem

z tym powietrzem

które dławi

spal bracie to powietrze

niech ci nie braknie odwagi

poranki są już teraz chłodne

ogrzej ręce przy ogniu

ostatni wiersz o miłości

Tłukąc łbem o ściany świata

w zbyt mało bolesnym manifeście winy

karząc innych sobą

nagradzany innymi

zamyślam co wziąć z siebie na dalszą drogę

może trochę muzyki

by nie mylić kroku

Kochasz więc będziesz oszukana jutro

jesteś kochana – więc oszukasz dzisiaj

gdy wymyślano miłość

z braku lepszych rzeczy

to u źródeł wyległa nieprawda najczystsza

gdy odkłamać ją chcemy

zwiedzeni instynktem

w przeciwległe kłamstwo pędzimy na oślep

i tylko między znaczeniami

jest troszkę wolności

Chciałbym się z tobą rozstać

jak rozstaja się aniołowie

w prawych dłoniach miecze

w lewych gałązki oliwne

ale bardziej chciałbym

nie chcąc niczego

twojego śmiechu śmiechu śmiesznego

śmiechu płaczącego

najmilsza

wiersz o drzewie i o widnokręgu

Jestem jak drzewo

co samo odziera się z liści

zostają dziury w niebie

spadające w trawę

rdzewiejące jak samobójcze rany

w oczach

pień jak czarny piorun

rozwidlony w chmurach

niewidzialnym czarnym gromem

ukorzeniony w ziemi

drzewo kwitnie w niebie

ziemia zaś rodzi jego owoc

człowiek idzie po niebie

głowę daje ziemi

ludzie go krzyżują do góry nogami

niweczą

Ktoś zawsze za nami

z chmurą wieńców na karku

w niego uderza piorun

i wiatr o tępym ostrzu

wiodą go na powrozach spojrzeń

zawracają wstecz

hamują w odwrotach

Ktoś zawsze przed nami

choćby był już martwy

to wezmą go na ramiona

i będą nieść przed innymi

jak chorągiew

która odsiewa z ostrza wiatru 

ziarno kul od plew łusek

Rozwleką mnie po swoich ziemiach

bo każdy chce mieć

coś drugiego

- komin z natury jest dziurawy

żyje tylko wtedy

gdy dym z niego wchodzi w niebo

a umiera

gdy ptaki w nim wiją gniazda

więc łupię szczapy na bierwiona

bo każdy

chce mieć więcej siebie

nawet rozwleczonego po cudzych ziemiach

Jestem skończony w innym człowieku

więc kończą mnie

stateczni w sobie

zadbani w hierarchicznych gestach

zawsze znajdzie się ten

co skróci życie innemu

ludzkim gestem

wklejonym w twarze chodziarzy

dwie równoległe przecinają się jednak

w nieskończoności

Myślę dość często o śmierci

teraz klepię ją po chudym ramieniu

otwarty drzwiami swoich win i kary

na oścież

znów się zamykam uporem

krzyczę na różę wiatrów

odwiany do cna przesiany

i niedoczekanie biorę

za swoja mądrość

a grabarz pyta mnie o zdrowie

odpowiadam twarzą rytą w pniu

że nie da się na mnie wyklepać

kosy widnokręgu

wiersz o podłodze z zardzewiałymi gwoździami i o braku siły

Najprostsza lichota jest istotą

sednem

wynosi się ją ponad wszelką lichość

tajemnica wielkich

w odruchach ich odwłoków

potem pyszni się

w sensie i logice

tak co małe wielkością się gnoi

i wisi potem na suchej gałęzi

na publicznym widoku

jako skazaniec

Zdychanie nie jest sztuką

a to wielka szkoda

bo tylu by artystów wielkich

urodziła wielkość

upadek nie jest zdradą

a to już pociecha

konających w przeszłości

odkupionych zapłatą

więc zostanę przy sile

czyli jej nie zmogę

A kiedy wycieknie ze mnie owa siła

wstąp we mnie

wstąp nie po drodze

ubierz się w szaty godowe

ręką mnie zatamuj

kiedy będę przelewał się przez palce

aż wolna wykrzyczysz siebie

tożsama z najbardziej godną szatą

wstąp we mnie siłą

wstąp nie po drodze

Podniosę ciebie do ucałowania

jak okruch chleba z głodowego stołu

podniosę spojrzeniem wysoko

by oślepło słońce

i padło spłaszczone

podniosę ciebie do umiłowania

jak podłogę pustą

z gwoździami rdzawymi

podniosę siebie do ciebie

w szacie niegodnej

i oślepniemy w innych w słonecznym rozpadzie

erotyk

oparłaś się plecami o niebo

zagarnęłaś ziemię pod piersi

wiatr cię wyciął ze światła

włosami przywiązał do urwiska

dopadłem do ciebie skurczami serca

podesłałem miękki cień cedru

rozkołysały się trawy podniebne

a w twoich oczach stężały żyłki srebra

w twoich oczach niezawisłych i wolnych

pode mną

 

wiersz o rozstrzelanych

Z utraty miłości narodzi się inna

tak jak zgubienie rozumu 

wróży inną mądrość

z zatracenia w chaosie

czynimy porządek

gdy stracimy się sami dla siebie 

to można tylko uśmiech obnosić

jak afisz do cyrku

ściągający tłumy

wierne tłumnym prawom

i można walczyć na uśmiechy

nawet z salwą śmiechu

rozstrzelanych nią liczyć i dzielić i mnożyć

tylko ten jeden język 
zostanie nam wówczas

ten jeden rachunek do wyrównania

wiersz o niebie i o psie

Kto wierności szuka niech zmieni się w psa

kto uwierzył w miłość niech wstąpi do nieba

tam niczego nie ma a wszystko niczym się staje

jednak kto wierny sobie temu pies i niebo

na równi zawyją zamienieni w siebie

więc kiedy nic już nie ma

wówczas czekam na wszystko

daj mi Boże doczekać zbawienia od siebie

daj mi Boże nie być ani psem ani niebem

wiersz o dłoniach

Moja archeologia

gdzieś pod wydmami z powietrza

to jakby twoje dłonie

gdzieś we mnie

kiedy zamkną rozkosz

Genealogia moja w dębach na Kazimierzu
którejś zimy wyciętych na opał

nie wielbię się w czerni w rozstaniach

ani w olśnieniach

żaden cieśla Józef

nie zwiastował mnie żadnej Marii

Moja genealogia i tak

pójdzie w świat z torbami

i tak w niej zioła krwawnika

rumianek i płatki maku

jak w kamieniu odciśnięty zapis na palcach
jak w popiele

wiersz o księżycowym rożku

Wielki garbaty krawiec

w najlepsze szyje mi najlepszy garnitur

wielki spocony grabarz

kopie skrzydłem szpadla dla mnie

wielki kowal wykuwa kilkadziesiąt gwoździ do trumny

wielki murarz muruje

cuchnący pleśnią i bezdomnymi grobowiec

Ja mam dość

czarny piach przegryza moje serce

moje ablucje czyni w misce słońca

w łódeczkach okularów

mnie kłamstwa przynosi

a ja mam

swój księżycowy rożek

i z niego pianą kpin umywam od tego ręce

Ja niezbyt wielki

wychodzę czasem na spacer

wymiauczeć kocie łby bruku

ja nazbyt niewielki

małe moje czyny padają w otchłanie

bo im swoich niewielkich prawd

nie udzieliłem

ten spacer wiesza mi wrota rąk na szyję

niczym jakiś archanioł

żeby głaz zdjąć z grobu.

idę gęsiego

zmartwychwstać pośpiesznie

wiersz o człowieku któremu zdarzyła się miłość

Tamtemu człowiekowi zdarzyła się miłość

to z miłości za mocno wychylił się

z okna na piątym pietrze

gapie czekali na przeżycie jego odwagi

którą brali wciąż za swoją

i rozpostarli prześcieradła

dziurawe żądze swoich namysłów

a tamten człowiek któremu zdarzyła się miłość

zmienił okno

i nie trafili

przykryli go więc bielą litości nad sobą

- oburzonym tłumem

potem rozgrzebywali ziemię

szukając guzika od portek

tamtego człowieka któremu zdarzyła się miłość

a prześcieradło zawsze się przyda

na miłosną krew

albo na całun

wiersz o stwarzaniu świata

Odciąłem sobie wszystkie drogi

jak odcina się żyły od tętnic

chciałem zostać sam w sobie ze sobą

oderwać zębami skutek od przyczyny

przyczynę od skutków

i może była to właściwa pora

Stanęłaś przy mnie

nigdy bezpowrotnie

jak igła światła

i zeszyłaś żyły w błękitną ich siatkę
połączyłaś

więc wstałem z prześcieradła

pośród zapalonych kamieni

a ty trzepotałaś w sieci moich żył

wszystko przez wszystko

i nic przez nic

i nic mimo

Odciąłem swoje wszystkie myśli

chciałem sam z tobą zostać

oderwać niebo od światła

jak zeschłą farbę od sufitu

Nie opadły nasze pocałunki

jak lichy tynk ze ściany

bo ich jeszcze nie było

ale odpadły gesty miłości
skutki i przyczyny

zostały żywe deski podłogi

do chodzenia

i żebra na ścianie a w nich oddech

ja i ty

krótki wiersz o miłości

Tyle razy rwało się

noszenie tych ogniw w rękach

już tylko zdolnych do pożegnań
tyle razy

że teraz myślimy jak cofnąć dotknięcia

żeby nie bolało

żeby zachować zdolność

do prób nieuniknionych
bo kiedyś ostatnich

wiersz o gwiazdach

Niegdyś się stało

nawet nie wiem kiedy

w powietrzu bez barwy

w wiatraku słońca

tak szybko obrotnym

że bez ruchu się stało wirujące

na oślep

Więc nabrałem do woreczka

trochę ziemi

żeby mi stopy wrosły w nią

w powietrze bez barwy

ale zbrakło mi drogi

po tej garści ziemi

Kiedyś w oczach pewnej kobiety

spotkałem gwiazdy w jej niebie

migotały uroczo

złudnie

potem nauczyłem się

że prawdziwy płomień skrywa tak

przed wiatrem który zazwyczaj

sieje niepogodę

Teraz skrzydła chcę się chwycić

z rąk nie puścić

imać się tylko wrastania

i lotu z nią przez nasze istnienia

ciągle trochę osobne

Nie dać się zwieść

obrotom rzeczy

łapczywym zachłannym

nieuważnym

wiersz o nadziei

Wszystkie zegary świata są sfałszowane

jak więc mam nakręcić

swój zegar odwagi

by odróżniał czas ode mnie

Dzień i noc są bez miary

morza za morzami

klucz roztopił mi się w dłoni

ten do nakręcania

trzeba więc fałsz uczciwie sfałszować

a nawet ponad miarę

Jestem na wietrze

jakby promień z czerni

złamany chłodem szkła

chłodem okien i witraży

chłodem klepsydry

kawałek żelaza w legendzie rdzy

toczony ze wzgórza

w cień doliny

zawiany śladem łez

po brzeg wypełniony oczekiwaniem

przeszłego jutra

Po wszystkie czasy

przeniknie udziwniony świat

moja zwyczajność

broń przed sobą

i przed fałszem przenicowanym na wszystkie strony

fałszywego czasu

więc niech cholera weźmie

i niech piorun strzeli

i niech nas Bóg zwykłości strzeże

Bóg od zwyczajnych poruczeń

ten nieobecny

Mnie przed oszalałym biczem z piasku

niech strzeże

bo we mnie ziarna piasku

te do chodzenia

i czerń w porywach wiatru

jeszcze promienieją

na moim prawdziwie bezkresnym niebie