Elegia

Jeśli nie chcesz mieć domu

kochanki ani żony 
sławy i jeśli dość masz mądrości by 
nie chcieć wiedzy i satysfakcji 
cichej z dobrych uczynku

Gdy przyjemności myśli lotnie zaprzestaniesz

rozumu nie postradasz

a modlić się nie będziesz 

Gdy swoją wolę zarżniesz wiarą w 
sprawiedliwy świat w którym sprawiedliwość mierzysz 
swoją sprawiedliwością

i gdy ciałem urodzajnym sytym

skarmisz ten swój lud żebraczy

nie dziękując mu za żarłoczność

ani też go nie ganiąc
gdy nauczysz się kochać bez
wdzięczności
jak onanista swojego penisa

Gdy rozsądek im zabierzesz

by mogli rozum wiązać 

jak wołu do pługa się wiąże

by wreszcie u siebie

mogli być na ziemi ci goście

niesforni i nie troszczyli się już

kogo ze swoich braci jutro zjeść

Gdy wreszcie utracisz radość z wiary wreszcie 
sama wiara ujdzie ci 

przed życiem i będzie katem zaciskającym

ręce na twojej szyi 

Baranku jak ofiara czysty

to będzie tobie najbliższy 
twój brat który 
twoich powiek gilotyną

światło ci zamknie i niczego nie 
otrzymasz w zamian

Ale jeszcze spójrz na niego

opowie ci poemat o 
z obfitości serca

szerzyciel twój najrozumniejszy

a nie jakiś rozgadany wyznawca czy ewangelista 

odpowiedz mi

Niosłem stopy nocami przez deszcze 

bardzo starannie je ustawiając
w odrazie

bo chciałem odejść od zła

które zamieszkało u mnie w domu

Spotykałem tylko krople deszczu i ślady ludzi

dlaczego tak

modlitwa

Boże mój, Wiekuisty Panie, Stwórco światów i dróg przez nie obiecuję Ci, że obudzę modlitwą kamień w moim sercu, pozwól mi tylko wybaczyć sobie zło, które było darem od Ciebie.

o mnie

Napisałem tak wiele wierszy, już pewnie mi się nie chce, ale kto wie...
Jeżeli chcecie, czytajcie, one o mnie opowiadają wszystko.

List

Jestes dość eksperymentalnym egzemplarzem człowieka. Za to na kolanach niosę dziękczynienie Wiekuistemu.

Ale. Choćbym z wysiłku się osrał nie potrafię się z Toba zgodzić. Tak, notorycznie.

Oto zobacz. My umarliśmy, nie ma nas. Poezja, która piszemy mieszka w naszych duszach i nigdzie, nie czyta jej nikt. Poza mną. Tworzymy światy, które nie istnieją, zgadzam się, że cudowne. Bo tak jest niezależnie od nas, że ukochanie słowa i mądrości płynącej z rozumienia słów nie jest powszechne. Jesteś żyd jak ja, nie masz złudzeń, nas nie ma.

Ciebie nie ma, mnie nie ma.

Są szwadrony hołoty, która zapomniała marzyć.

Pozdrawiam, pomimo i życzę Ci inspirujących myśli :)

Przyjacielu.  

Idę przez

Przez gaj drzew oliwnych idę do

domu za wzgórzem

zaparkowałem auto

z włączoną klimatyzacją

przez to nie mogę nazbyt długo dotykać

swoich śladów pomiędzy kępkami zielska

ale pochylam ile możliwe dotknięte palcem Stwórcy plecy

żeby wyznać modlitwę ziemi

po której idę

Tędy szedł Jezus domniemanej pamięci w łapciach

z bydlęcej skóry a obok

jego przyrodni brat bezwiednie rozmarzony

przekonaniem że nikt jego śladów nie zapamięta

na przedmieściach Jeruszalajim

bo bosymi stopami zaledwie spełnia swój los 

być szczęśliwym

     Chcesz być szczęśliwy. Swoje szczęście opowiadasz tym, czego nie masz, co mają inni, swoimi brakami i niedoborami, a nie marzeniami. Masz do tego prawo, masz prawo wybierać, masz prawo nie mieć marzeń. W tym dążeniu relatywizujesz sens dobra, opowiadając je swoimi pragnieniami, ustanawiając owe jako definicję.

Pragnienie bycia szczęśliwym jest oczywiste i usprawiedliwione. Zasadą jest, żebyś rozumiał, że twoje zrelatywizowane dobro nie jest dobrem etycznym, w sensie przeciwieństwa zła.

Musisz pamiętać nieustannie i z wiedzą trwać niezłomnie, że przez swoje wybory w tej przestrzeni, przez swoje czyny, bywasz osobowym obiektem pogardy.

W swoim dążeniu ku szczęśliwości dojrzyj siebie, kiedy pochylasz się nad własnymi odchodami w misce klozetowej WC. Czy dostrzegasz jakim bywasz odrażającym obiektem we wspólnocie ludzi?

Od trwogi wolny

Po podróżach przez rozbłyszczone noce i

mężne dni znalazłem

miejsce w twoim sercu wtulony

ramionami w kolana

od trwogi wolny od pajęczyn i piwnic najeżonych stęchlizną

od sprawiedliwości wolny od 
miłosierdzia

Nie spopielają mi powiek łzy którymi

mącą się twoje oczy ślepną i nawet słowa których

grudki rozgryzasz

nie ranią mi podbrzusza nie rozrywają

dłoni na wióry

W twoim sercu co dzień umierasz mocniej

i mimo że czasem zasmuca mnie chęć ucieczki uśmiecham się

do siebie łagodnie bo

przecież śmierć nas nie rozdzieli

Wiersz o drodze

Obchodzisz dom dookoła szukasz

jakbyś po raz dziewiąty obchodził koniec świata

drzwi które

niegdyś zamurowałeś starannie dla ochrony przed

z troski i zmartwienia

Obchodzisz wokół dom szukasz

jego okien które

wychodząc pozabijałeś deskami

jak oczy ojca oparte źrenicami o śmierć

Kaleczysz ręce o drewno jest od nich

bardziej żywe czy raczej życiodajne

A kiedy zgęstniała noc i kiedy

przestałeś widzieć swój szloch

skulony w trawie przy ścianie zasnąłeś i byłeś

ścianą domu a może jego fundamentem może nawet

kominem

i dopiero pies sąsiadów ślepym brzaskiem

obudził cię sikając na twoją twarz obrzękłą snami

o drodze

dziurawe prezerwatywy

     Po drugiej stronie rzeki są inne miasta, osiedla innych ludzi, albo pola buraczane, a po drugiej stronie Księżyca jest jego ciemna strona. Niby wszystko okay, jednak... Po drugiej stronie człowieka jest dupa i otaczająca ją strefa rażenia.

     Krasnoludki po sformułowaniu tej myśli, pojawiającej się od pewnego czasu w pierwszych próbach rozmów o możliwości nadejścia lata, w sposób wstrzemięźliwy, ale pośpieszny założyły pod spodnie kalesony. Potem sprawdzając precyzję zawiązania troczków pochowały się po kątach. Zrazu zdziwione były faktem, że kątów jest wystarczająco wiele, jednak w trosce o niepodległość nocników i integralność papieru do podcierania odbytów postanowiły przejść nad tym do porządku dziennego.

Tęsknię za tobą Żydzie

Tęsknię za tobą Żydzie

Nie tęsknisz za moją modlitwą w synagodze

bo tęsknisz za łzami które noszę w dłoniach jak płomień
którego nie ma

wierzę

głęboko

wierzę

że pomimo twojej tęsknoty

świat jest dobry

po co poezja

Wiesz po co są wiersze, po co jest poezja? Po to, żeby ci opowiedzieć o tym, że nie jesteś samotny w odczuwaniu rzeczywistości, żeby nazwać to, czego czasem się wstydzisz, obawiasz, co odrzucasz. Nie, nie jesteś samotny, jesteś w jednej wspólnocie ludzi.

Bo poezja to osobny sposób odczuwania wszystkiego, co związane z istnieniem, z życiem.

Także ze śmiercią, bo śmierć to część życia. Sposób osobny, ale do końca wspólny tym, którzy nie wykluczają się z człowieczeństwa: pojmowanego jako oczekiwanie współodczuwania, nie zaś współczucia.

błogosławiona śmierć z której twórczej mocy ...

W Belgii przyjęto prawo, na mocy którego można zamordować dziecko jeżeli jest traumatycznie chore. Oczywiście po decyzji jakichś boskich gremiów i podobnych duperelach. Bo Belgowie są tak wrażliwi, że nie mogą patrzeć na cierpienie dzieci. Belgom żyć się będzie bardziej beztrosko.
Powstaje pewnie nowa specjalizacja lekarzy: Zabójca dzieci.

Jak społeczeństwo, które ustanawia takie prawo musi być jałowe i plugawe. Czy w Europie sa jakie granice zaprzeczania człowieczeństwu, zastępowania go kulturą ścierwojadów? 
Nie, nie ma takich.

Cisną mi się na usta najbardziej obelżywe słowa jakie znam. Bo wobec tak odrażających poczynań ludzi posługiwanie się argumentami uwłacza rozumowi i moralności, znikczemnia.

Widziałeś ptaki

Widziałeś ptaki przechodzące ulicami na drugą stronę miasta i

widziałeś synagogi przechodzące na drugą stronę rzeki

widziałeś kwitnące drzewa idące z ziemi do nieba jak motyle i

kiedyś przyszedłeś zacząłeś snuć tę swoją opowieść

Może nie słuchałem uważnie bo

nużyła mnie i rozpraszała jestem na krześle przy biurku i

nigdzie więcej mnie nie ma

twoja opowieść się nie kończy a może

po prostu nie ma końca no i co z

tego

stwórco opowieści

Chciałbym żebyś zrozumiał, że dla mnie. Ważne jest dlaczego i gdzie opowieść się zaczyna, a nie dokąd wiedzie.

Wyznaczono ci

Wyznaczono ci rytm ale

pogubiłeś się i poplątałeś

nakazano ci radość a

byłeś rubaszny jak nóż pod łopatką świni zarzynanej na drzwiach od chlewu

wyniosłeś z tego przekonanie że nie jesteś naznaczony do cierpienia ale

nigdy nie dosięgałeś odwagi żeby się powiesić

odwaga wisiała za wysoko na haku jak na człowieka jak ty

no i to że wisielec sika w gacie i mocz kapie nogawkami 

Potem cóż postanowiłeś brnąć przez to swoje nieszczęście jakbyś

nakarmiłeś kota i coś zjadłeś

jakbyś był pewien że śmierć może być dowodem że

te słodkie rodzynki przyniesie ci Miłosierny

I jeszcze że tam gdzie jesteś cię nie ma


***


Kiedyś pomyślałem że ten znak wypalony we wnętrzu dłoni, to jest ważne. Znak trwania w czasie. Ale nie widziałem. Pomyślałem: - Musze uwierzyć żeby zobaczyć. Ale nie widziałem.

Z okazji nadchodzących (...coś tam)

Między piątą a szóstą konferencją nie spisanych myśli

wśród piasków które nie są żadnym wejściem ani tym bardziej wyjściem

w jakiekolwiek bądź wolne miejsce Brak ubytek czy wyrwę

następnym a poprzednim chlebem którego wczoraj wierszem śliniłem

rokiem 1960 a nie otwartym do tej pory zalewem

wódki ochotą do pisania a innym lukratywnym biznesem

w rozmowie ze 116, 117, 118 napotkanym nudnie szczerym człowiekiem

Tak w równym moim oddechu jak w przyspieszonym tętnie

u stóp katedry ascetycznych finansów czy w prywatnym metrze

między przerwą w dopływie sensu a postulowanym bezsensem –

wierną posługę pełni na każde skinienie

podręczny kubek zimnej wody

na męską decyzję gotowy chłopięcy scyzoryk

Parę zdań (wspomnienie z wpatrywania się w oliwkową ścianę z niedużym portretem kobiety)

Matka nie jest ulicą którą obchodzisz miasto

ani betonową płytą skąd bezszelestnie wystartuje twój samolot

– ben gurionem niepodległego państwa

Chociaż nad nią tlen tak czysty: nie ulega żadnym wiatrom

korozji laurkowych opowieści o życzeniach

Może latarnikiem w urodzajnym sadzie albo

kontrolerem ciśnień jest w stacji pomp miejskich wodociągów Lecz czasem

wymyśl że odpowiada jednej z widzialnych gwiazd

której promieniowaniem nie jesteś

Opowieść eschatologiczna

Wadzę się z Prawdą siedząc w drzwiach na progu

pękają drogi w domu rośnie trawa

kto grób ominie też nie będzie żywy

– oszukam bejt olam – gadatliwy piecuch

Nie trzeba było filetować winy:

ostre odkładać na sam rąbek żalu

miękkie obnosić – ten głód jednolity

jak śpiew kantora ryby wyławianie

Sieci są gęste nawet popiół śmierci

już łowią ze mnie Jak głos manekina

niosą do witryn – ciężka to przestroga

dla ust barwionych – iskrzą się płomienie

palą się moje znaki słów zasiewy

gdy Prawda bliżej – niż ja swego ciała

Kołysanka

Ciemno

(nade mną ponoć punkty jasnego światła)

duszno

jak w przeciwgazowej masce

jak w nie swojej twarzy

przy diodowym świetle obchodzę

święto zgaszenia słońca

Opalasz się w blasku palców i fajerwerków

później

strzelasz z łuku Do

punkcików co lśnią wysoko

a ze słuchawek rozkaz Do

spoczynku wzywa.

Rozbrajasz się z łuku rozbierasz się z myśli

* * *

W nawiązaniu do wiersza. Cechą czasów jest zastępowanie myśli narracją. Dla mnie imponującą wykładnią potwierdzającą tezę są tysiące niemożliwych do przeczytania przez nikogo dzieł filozofów o śmierci filozofii. Poza tym niemal wszystko.

Edmond Jabès

Trzy zwęglone tysiąclecia, trzy zwęglone punkty, tutaj, takie bezbronne.

Czy nie przybyłem z krainy milczenia, by odnowić punkt z naszymi granicami?

Ziemia w zagłębieniu snu, jak miedź w głębi kopalni, jak pieczęć pośrodku czoła;

jak na pochmurnym niebie

przyjazna gwiazda

Nie ma ziemi bardziej miłującej twój krok. Tu spoczywają wieki rozpaczy i odnowy.

Słuchaj. Ucz się; bowiem nasz płacz użyźnia ziarno, a kłos jest zawsze w naszym czasie.

Jesteś tu. W piasku źródeł. Gdzie jesteś?

U źródeł piasków. Tu cię poznałem. Twoje spojrzenie spoczęło na mnie. Byłem przechodniem.

* * *

Proszę wybaczyć cytat. Idę w dół strumienia, a strumień nie istnieje bez źródła choć w każdym czasie i miejscu jest innym kubkiem ochłody.