Moje krótkobłyszczące oczy

Żyję w chłodnym śliskim powietrzu

nie znam fabuły i nie wiem co jeszcze

może się zdarzyć

moje krótkobłyszczące krótkowidzące oczy dotykają

sprzętów i potykają się o ściany

– nie jest jeszcze późno – mogę stać się

całością przedmiotu zmienić się

w punkt widzenia lub punkt wyjścia ze ściany

mogę marszczyć czoło

– spokojnie zasypiać lub czepiać się skrawka myśli

wątku który zapomniany z zapomnianego filmu zapomnianej epoki

mogę policzyć do stu

do stu tysięcy szatanów i z powrotem wyłożyć

na wierzch wszystkie nie wykorzystane bilety

nie zablokowane konta

nie wykorzystane możliwości

i nie sprawdzone wróżby pozwolą wybaczyć

wszystkie chwile spiętrzonego świata moich grzechów mojej

chwały

Wciąż jeszcze jest wczesna pora – mogę przewidzieć

próby każdego ruch mięśni

każdy przypływ i odpływ ciszy

mogę milczeć i powoli odzwyczajać się od słów

– stać się oczywistym więc sprawiedliwym

Jeden deszcz za oknem – kwietniowe preludium szukające ładu

wśród ciemności jest we mnie

dlatego boje się słów które mogą mnie opowiedzieć

języka który może mnie zdradzić – obezwładnić

boje się

matowego światła lampy

tej drżącej wiary mogącej otwierać znużone światłem powieki

w domu obok kulawy fortepian sięga agonii muzyki od kilku godzin

kruchych jak płacz oseska

zużyte gamy bez szelestu spadają po partacku

na śmiertelne jak kwietniowe krople przepowiednie

jak zużyty lęk tego człowieka siedzącego naprzeciw

Nie znam scenariusza nie wiem co jeszcze

Umarł Władysław Bartoszewski

Umarł Władysław Bartoszewski, Sprawiedliwy Pośród Narodów Świata.

Miał wiele wad, często mocno upierdliwych, ale był niezmiennie człowiekiem mądrym, uczciwym i sprawiedliwym, odważnym.

Wielki smutek, wielka strata, wielki żal nam, którzy pozostaliśmy i nadal dotykamy życia.

Śniło mi się, że cząstka Władysława Bartoszewskiego zostanie w każdym z nas, w każdym człowieku. Śniło mi się, że jak kropelką światła na często mrocznym morzu.

Przestań się użalać nad sobą, idź pomagać innym.

żądza pomagania

W czasie zagłady, w czasie holocaust, Polacy bardzo pomagali Żydom, tak bardzo, że kiedy II wojna światowa się skończyła, z tej rozpędzonej żądzy pomocy nadal mordowali Żydów.

Potem, w 1968 i 1969 roku z potrzeby pomagania narodowi żydowskiemu Polacy wygnali z Polski tych, którym pomogli przetrwać czas zagłady, których uratowali.

Więc.

Wiekuisty Panie, na kolanach niosę ku Tobie prośbę. - Ocal mnie przed żądzą pomagania, przed żądzami Polaków.

Umarł Günter Grass

Umarł Günter Grass, laureat literackiej nagrody Nobla, SS-mann ochotnik w przeszłości, znany antysemita, Honorowy Obywatel Miasta Gdańska, przyjaciel Polski, et c.

Myśl o tym niesie mi skromną ulgę, że nie muszę już chodzić po tej samej ziemi z tym człowiekiem. Wszak mamy jedną ziemię do chodzenia.

Słowo, którego nie zam

Prezydent Polski, pan Bronisław Komorowski stwierdził publicznie, że zbrodnia katyńska była największą zbrodnią 20. wieku. Tym obraził mnie, mnie osobiście i bezpośrednio.

Ta wypowiedź nie jest niegodna, nie jest podła, nie jest haniebna, te określenia są zbyt subtelne i zbyt delikatne. Nie znam odpowiedniej wagi słowa, by ją zdefiniować.

Dwunasty wiersz o ptaku

W piórach ptaków

W skórach zwierzęcych

W gęsiej skórze strachu

W rumieńcach

Ja sam. Jestem

W regule trójkąta

W artykule wiary

W sekrecie czarownika

W promieniu Lassera

Jestem. Sam. Ja

W zamknięciu oczów

W otwartej kobiecie

W godzinie śmierci

W tym tu zapisanym

Jestem, ja. Sam

Jedenasty wiersz o ptaku

Może jeszcze nic nie zapowiada śmierci

a tu już zaczyna się toczyć 
pierwsza myśl

pierwsza ciemna wiedza

o ukrywaniu się w sobie

To w kopalniach które już w tobie jest głębia

jak w niepamięci nie wiadomo czyjej

na duszącego oddechu 

pęka ciemna ściana

Wołasz w czerń zamulonych żył

a odzywa się stwardniały pokład

na marskościach na zrostach na guzach

na twarzach wywłaszczonych z podobieństw

rośnie w kamieniu korytarz

kraj to daleki wciąż mądrzejszy od wzroku

pełen dywagacji odleżałych puent

których sens zabrała woda gruntowa i deszcz

Rozkład jest pluskaniem sekund

Proszę o rękę - woła przyszły kamień

zatańczę z kością z ciebie

która zdeterminowana była wcześniej

od miejsca po zębie czy oku

Więc oglądasz się i rozpoznajesz zdziwienie

że jesteś już domieszką do tynku

cieniem po kresce na spękanej ścianie

i że jakiś człowiek brnie przez zmierzch twojej tożsamości

aby odgryźć z ciebie mądrość Salomona

aż do wizerunków w oku Boga 

Chwile czuwania

Chwile w zagęszczonej konsystencji trwania

które dziecko od starca oddzielają tylko krokiem

jakby czas dążył pospiesznie

do wyczerpania wszystkich możliwości czuwania

gdy zmysły dotychczas w rozsypce

łączą się w pięciopalczastą dłoń

Na skrzyżowaniach spotkania bliskie katastrofy

zderzenia oczu

pragnących za wszelką cenę

zrzucić z siebie łuskę anonimu

Na rozdrożach pamięci spotkania

ze swoim sobotwórczym cieniem
losu
wpisanego w certyfikat

narkotycznych pór roku na małej planecie

w niedoczytane żyłkowanie białka

I dróg rozjezdnych wielkie pokuszenia

Lecz która z pięciolinii zwężonych perspektyw

uskrzydli stopy marszem Mendelssohna

a która je obciąży pod żałobny marsz 

W nieznane iść – to przebiję toporem głowy

szklane mury powietrza

przekroczę widnokręgi jak próg swojego domu

aż tam gdzie olśnieniem - cięciem diamentu

rozetną szarość żywą w martwym kolorowym pejzażu

- życie w mózgowej korze

Piosenka

To pochylone

łokciami podparte

takie bezcenne

tak niewiele warte

Zawieszające

pod niebem ogrody

usychające z braku

kropli wody.

To oprawianie

w słów medalion drogi

i wybijane ogniem

co do nogi.

Któremu anioł

towarzyszy stale

a między ludźmi 

samo jest jak palec.

Z drewna i z blachy

melodie wymusza

a ciagle nie wie

gdzie jest jego dusza.

Które nazywa

i które do cienia

śmierci

odsyła

potęga milczenia.

wróg mnie osaczył

I jeszcze dzień. jakby mi tego życia było mało. Spotka mnie dziś dużo cierpienia, może więcej niz zniosę.

Dlaczego tak, że jedyne co daje innym to zło. Nie chcę. Nie chcę. Co we mnie i skąd, że nie ma nic innego. Nie chcę.

Piosenka

A teraz czas

żeby powiedzieć

ze to ja jestem

liść wierzbowy

Że jestem wiatrem

który liść

rzucił na rzeki

nurt listopadowy

Że jestem rzeką

rzeki brzegiem

i topniejącym

w górach sniegiem

A teraz czas

żeby powiedzieć

że jestem w progu

gwoździe dwa

Że mysz chroniąca

się do cienia

jest też

mojego pochodzenia

I że przez mysz

przepływa cień

który sie

z ust dobywa

I że na ustach

wstaje noc

i ta

jest noc prawdziwa

I że przez próg

przepływa rzeka

że się przy gwoździach

liść rozwija

Trzeba powtarzać

swoje sobie

bo kto nie mówi

ten zabija

Dziesiąty wiersz o ptaku

Myślę że jestem bardzo niewytrzymały

na niebo

myślę że niebo jest jak w niebie tak i na ziemi

myślę że niebo

niebieskie wystawiamy sobie na ziemi

a niebo ziemskie zrozumiemy w sobie

I że to będzie bardzo straszne niebo

Podziwiam siebie kiedy mijam

słup wysokiego napięcia albo

kiedy kołuję po żelaznej szynie

zachwycając się niebem listopada

To ja wbiłem słup i położyłem szynę a potem

wielkodusznie zapomniałem o tym

Podziwiam siebie za tę skromność kobiecą

za swoje oczy dziecka

Co jedną ręką uczyniłem drugą 

radośnie odkrywam

Może będę podobny do kwiatu

Może do łzy

Może będę podobny do całego świata

Może będę jak Ty

Może nie będę a tylko

brzeg jak obietnica

Patrzę w skrzydła Twe i wróżę

czy się jeszcze kiedyś powtórzę

Spieszyłem się spieszyłem

żeby nadążyć za słońcem

Czasem ptak przeleciał

a pomyślałem pejzażowo –

Spieszyłem się spieszyłem

mój święty na niebie

czasem ptak błysnął nad jeziorem

a ty pomyślałeś -

Czy moja i twoja niecierpliwość jak

paznokcie

rosnąć będzie po śmierci

W szabat przed południem odbywam

polowanie na jednorożca

Sezon wisi w powietrzu i jednorożec

jak na mit przystało

wpada przez zamknięte okno

a może przez drzwi bo

dziś nie wrzucają gazety

Teraz on ma cudowne stereofoniczne uszy

i Piata Symfonia Beethowena wypływa mu rozkwita

Teraz ma duże diodowe ciepłe oczy

atłasową skórę z lateksu i drogi

ma otwarte jak sarny

A teraz biały i gorący bok

ma jak zaułek w Sewilli

który widziałem już kiedyś wędrując

południową stroną nieba

„Sekret jak w studni” powtarzam

Niebo jest jak studnia co zaczerpnę

to wyciągam siebie

I choćbym szedł jasną doliną

przez chłodne strugi powietrza

dobra się nie ulęknę

wróg mnie osaczył

Było nas dwoje ludzi na całym świecie, było źle, tak źle jakby miało być gorzej. Wiekuisty jest jednak sprawiedliwy, został więc człowiek jeden.
Nie sądź mnie z mojej pychy, bo może to nie ja, wszak to wszystko jedno. (jeden; 1)
Choćbym szedł jasną doliną, dobra się nie ulęknę.

Piszę ostatnio Dziesiąty Wiersz o Ptaku i jeśli nie zagrzęznę bez wieści w jaki poemat, napiszę. Na razie jestem przy szóstej wersji i lubię gwiazdy, szeleszczą mi na niebie. ciiii...

Elegia

Jeśli nie chcesz mieć domu

kochanki ani żony 
sławy i jeśli dość masz mądrości by 
nie chcieć wiedzy i satysfakcji 
cichej z dobrych uczynku

Gdy przyjemności myśli lotnie zaprzestaniesz

rozumu nie postradasz

a modlić się nie będziesz 

Gdy swoją wolę zarżniesz wiarą w 
sprawiedliwy świat w którym sprawiedliwość mierzysz 
swoją sprawiedliwością

i gdy ciałem urodzajnym sytym

skarmisz ten swój lud żebraczy

nie dziękując mu za żarłoczność

ani też go nie ganiąc
gdy nauczysz się kochać bez
wdzięczności
jak onanista swojego penisa

Gdy rozsądek im zabierzesz

by mogli rozum wiązać 

jak wołu do pługa się wiąże

by wreszcie u siebie

mogli być na ziemi ci goście

niesforni i nie troszczyli się już

kogo ze swoich braci jutro zjeść

Gdy wreszcie utracisz radość z wiary wreszcie 
sama wiara ujdzie ci 

przed życiem i będzie katem zaciskającym

ręce na twojej szyi 

Baranku jak ofiara czysty

to będzie tobie najbliższy 
twój brat który 
twoich powiek gilotyną

światło ci zamknie i niczego nie 
otrzymasz w zamian

Ale jeszcze spójrz na niego

opowie ci poemat o 
z obfitości serca

szerzyciel twój najrozumniejszy

a nie jakiś rozgadany wyznawca czy ewangelista 

odpowiedz mi

Niosłem stopy nocami przez deszcze 

bardzo starannie je ustawiając
w odrazie

bo chciałem odejść od zła

które zamieszkało u mnie w domu

Spotykałem tylko krople deszczu i ślady ludzi

dlaczego tak

modlitwa

Boże mój, Wiekuisty Panie, Stwórco światów i dróg przez nie obiecuję Ci, że obudzę modlitwą kamień w moim sercu, pozwól mi tylko wybaczyć sobie zło, które było darem od Ciebie.

o mnie

Napisałem tak wiele wierszy, już pewnie mi się nie chce, ale kto wie...
Jeżeli chcecie, czytajcie, one o mnie opowiadają wszystko.

List

Jestes dość eksperymentalnym egzemplarzem człowieka. Za to na kolanach niosę dziękczynienie Wiekuistemu.

Ale. Choćbym z wysiłku się osrał nie potrafię się z Toba zgodzić. Tak, notorycznie.

Oto zobacz. My umarliśmy, nie ma nas. Poezja, która piszemy mieszka w naszych duszach i nigdzie, nie czyta jej nikt. Poza mną. Tworzymy światy, które nie istnieją, zgadzam się, że cudowne. Bo tak jest niezależnie od nas, że ukochanie słowa i mądrości płynącej z rozumienia słów nie jest powszechne. Jesteś żyd jak ja, nie masz złudzeń, nas nie ma.

Ciebie nie ma, mnie nie ma.

Są szwadrony hołoty, która zapomniała marzyć.

Pozdrawiam, pomimo i życzę Ci inspirujących myśli :)

Przyjacielu.  

Idę przez

Przez gaj drzew oliwnych idę do

domu za wzgórzem

zaparkowałem auto

z włączoną klimatyzacją

przez to nie mogę nazbyt długo dotykać

swoich śladów pomiędzy kępkami zielska

ale pochylam ile możliwe dotknięte palcem Stwórcy plecy

żeby wyznać modlitwę ziemi

po której idę

Tędy szedł Jezus domniemanej pamięci w łapciach

z bydlęcej skóry a obok

jego przyrodni brat bezwiednie rozmarzony

przekonaniem że nikt jego śladów nie zapamięta

na przedmieściach Jeruszalajim

bo bosymi stopami zaledwie spełnia swój los 

być szczęśliwym

     Chcesz być szczęśliwy. Swoje szczęście opowiadasz tym, czego nie masz, co mają inni, swoimi brakami i niedoborami, a nie marzeniami. Masz do tego prawo, masz prawo wybierać, masz prawo nie mieć marzeń. W tym dążeniu relatywizujesz sens dobra, opowiadając je swoimi pragnieniami, ustanawiając owe jako definicję.

Pragnienie bycia szczęśliwym jest oczywiste i usprawiedliwione. Zasadą jest, żebyś rozumiał, że twoje zrelatywizowane dobro nie jest dobrem etycznym, w sensie przeciwieństwa zła.

Musisz pamiętać nieustannie i z wiedzą trwać niezłomnie, że przez swoje wybory w tej przestrzeni, przez swoje czyny, bywasz osobowym obiektem pogardy.

W swoim dążeniu ku szczęśliwości dojrzyj siebie, kiedy pochylasz się nad własnymi odchodami w misce klozetowej WC. Czy dostrzegasz jakim bywasz odrażającym obiektem we wspólnocie ludzi?