Pora trzecia: Zmrok

I oto obiekt z przestworzy osiadł w mieście

Mistrz Rzeczy Niemożliwych oderwał wzrok od kartki papieru

z której biły jak dwa gorzkie źródła oczy szatana

zmącone długim pozowaniem.

I struchlał Wielki Pustelnik

przecierając powieki zauważył bowiem siedzących na fotelach

stojących nad sobą leżących pod ścianami

ludzi którzy także zastygli

na jego widok.

Przez cały dzień pochylony nad biurkiem

nie mógł dostrzec tych

którzy zajmowali krzesła fotele

i zydelki.

I oni nie mogli się zakraść do jego oczu nieobecnych.

I oto spotkanie którego się zawsze bał

pisał od lat o ptakach martwych rzeczach miastach kubłach

i ostatnio coś co do niczego nie było podobne

ani do tego świata ani do żadnego innego.

I zląkł się Mistrz że przyszła pora

żeby złożyć sprawozdanie przed Śmiercią

która podejrzewał że różne kostiumy przybiera.

Patrzył więc na postacie

a tu z głębokiego fotela sam Dante się kłania

a z drugiego Miguel Cervantes

a z trzeciego Lord Byron głowę pochyla

i zjadliwie klepie Mistrza po ramieniu.

Cofnął się Wielki Pustelnik

zasadzkę podejrzewając

a tu zza pleców twarz Owidiusza zagląda i twarz Walta Whitmana

i Mary Shalley się uśmiecha mgliście.

I widzi mistrz

jak wyłaniają się

Rimbaud, Baudelaire

Turgieniew

Gauguin

Steinbeck

Goethe

Van Gogh

Sofokles

Tołstoj

I widzi twarze

Henryka Ibsena

Edgara Allana Poe

Jorge Luisa Borgesa

Tu Fu

Jonathana Swifta

Julio Cortazara

Ernesta Hemingwaya

Gabriela Garcia Marqueza

Henry Millera

i Rumiego.

Mistrz znów się cofa

a drogę mu zagradza George Bernard Shaw

a z drugiej strony Figury Historii.

Tam Historia Piękna

tu Historia Narodów

myśli Mistrz

a wciąż ktoś wstaje

i ktoś inny siada

to Cezar to Hadrian

to Bonaparte to Karol Wielki

to Kościuszko to Danton

(he he – uśmiecha się Mistrz na wspomnienie szkolnej ławki)

A już kłaniają się Mistrzowi

Czesław Miłosz

Honore de Balzac

Joseph Conrad

Robert Hayden

George Eliot

Frank O’Hara

i Ezra Pound

i warta po warcie

pełnia tu straże

Wieki Maniery i Style

Estetyki Filozofie i Religie

Dramaty Komedie

i drobne epizody dzieciństwa.

I Wielki Pustelnik moczy czoło szmatką

aż zniknie ostatni z intruzów Przeszłości.

A gdy znów ogarnia spojrzeniem Dom

widzi puste krzesła fotele sofę

i sam już nie rozumie co poza nim się dzieje tu jeszcze

i nie wie jak to Czas

ręką jego kieruje

i nie wie kto korektę wierszy mu przeprowadza

w tym świetle snów symboli i Historii.

I chciałby się zanurzyć w ciemności

ale zmrok dopiero do stóp się łasi

a po pokojach krążą czyjeś głosy

i szmery

których nikt nie wydawał.

Dom Wielkiego Pustelnika

w nową konstelację wchodzi

a na zewnątrz

między Nocą a Dniem

zaczyna się gra o jasność miasta.

Po stronie Nocy stają domy

ciemniejąc w milczeniu

ulice natomiast przechylają niebo

na stronę Dnia

ogniem latarni oświetlając oczy słońca

które roni kroplę krwi

niepotrzebna łzę nad światem

i zapada się w studzience ulicznej.

A wewnątrz Domu Wielkiego Pustelnika

szykuje się nowa zdrada

i nowy spisek wylęga się pod okiem Mistrza.

Gdy tylko Mistrz odwrócił głowę od kartek

postać poza biurko czmychła

i inne postacie do skoku gotowe

a gdy Mistrz czuwa myśli z niepokojem o tym co się stanie

kiedy wieczór na palcach wejdzie do mieszkania

i na dobre się wszędzie rozgości.

A tymczasem kartki powoli ale systematycznie

cofają się niby bez przyczyny niby tak sobie

ale w coraz głębszą toń mroku idą.

I jeszcze widzi Mistrz swoje kartki

jeszcze na uwięzi wzroku trzyma oczy szatana

ale osacza go już Noc

zwalając się raptem na jego barki

przygniatając i tłumiąc

ostatnie siły

i ostatnia moc Mistrza ostre spojrzenie na zapiski

nie zdaje się na nic.

Postacie odchodzą na wielki więc ciemności

zakryte

tajemnicze

i zdolne do wszystkiego.

I gdyby ktoś stanął w oknie

zobaczyłby scenę

nierealną

Mistrz rozmawia z własnymi dłońmi

i do własnych oczu przemawia

wykazując wyraźny bunt i rebelię rzeczy skierowaną

przeciwko niemu.

Ale obie ręce już nieposłuszne Wielkiemu Pustelnikowi

także go opuszczają

bez słowa wyjaśnień

a oczy giną w długim tunelu śmiechu

jak dwie świece

płonące na dnie

smutku.

I umiera ostatnia sekunda nadziei

że da się odwrócić kolej rzeczy

ale świat poza człowiekiem

ma swoje kosmiczne drogi

równie niejasne jak niejasne są myśli człowieka

choć są żywe i świecą

jak

duchy z kartek Mistrza

na odległej

planecie życia.

Jeszcze nie zabierajcie tej sowy co śpi na poddaszu

jeszcze ciepło oddycha miasto

i ulice do wód niskich schodzą

jeszcze ręce Mistrza z wędrówek dalekich nie wróciły

jeszcze Czarny Motyl nie zafurkotał pod sufitem

jeszcze dwie źrenice Wielkiego Pustelnika

jak dwa spróchniałe drzewa

w ciemności świecą.

I Dom w Centrum Samotności

wypełnia się cieniami

a każdy cień z innego lądu tu przybywa.

Wyciągnijcie tylko rękę

a w powietrzach popłoch powstanie

i zamieszanie wielkie.

To gdzieś przestrzenie się zwołują

żeby się wspierać wzajemnie.

Nie idźcie jeszcze po sowę

która między belkami poddasza śni swoja mądrość wieczystą.

I kota nie budźcie

który wczoraj obok biurka Mistrza fotel gruby

jak szynka zjadł

a dzisiaj z wyprostowanym ogonem

od drewnianej nogi odszedł

zawiedziony, ze krzesło to nie kiełbasa.

I nie dziwcie się don Kichotowi

który wykorzystując mrok

na wiatraki w cieniu zamyślone

rzuca się z lancą

z podłogi wyrwana jak na rycerza dworskiego

bo nie wie don Kichot że wiatrak prawdziwy

już w głowie Mistrza

realne kształty przybiera

i niedługo na wzgórzu za domem stanie

i wtedy don Kichot napisany

na rzeczywistość się porwie jak Wielki Pustelnik

na kartkę zbielałą.

Wiele jest jeszcze znaków na niebie tego Domu

gdzie cienie w porze wieczornej

swoją lożę mają.

I tylko spójrzcie co się dzieje

gdy Mistrz jak ślepiec idzie przez pokoje czarne

i do ścian przywiera

do rzeczy mruga

do biurka tajemnicze modły wznosi

jakby do Pytii szedł na rozmowy.

Tylko spójrzcie jak Wielki Pustelnik

wśród przedmiotów i materii martwej

duchy wywołuje

i nikt by nie uwierzył że w ciemności

śmiać się można

z Losu szydzić

który wciąż nad brzegami miasta

z białą laską

własnej drogi szuka

i ze słabości ciała kpić

i z ironicznym błyskiem myśli

o nieśmiertelności w śmiertelnej

materii życia śnić.

Jeszcze nie wybierajcie z gniazd ptaków ciemności

jeszcze nie czas na świat

który by trwał wiecznie

w nieskończoności naszych jasnych chwil w owych mgnieniach

ciała zagubionego w lęku

który by trwał wiecznie

w ułamkach sekund

jak błysk noża

jak jęk

tych co w agonii

ostatni krzyk

z gardła wypluwają.

Jeszcze nie czas na nieśmiertelność

naszych dłoni poskręcanych reumatyzmem

naszych palców co opuszkami żadnej młodej piersi

dotykać nie mogą.

Jeszcze nie czas na nieśmiertelność

naszych oczu

w których śmierć słońca wygasza.

Więc nie płoszcie tego wieczoru

co zakradł się już do Domu Wielkiego Pustelnika.

Tylko uważnie spójrzcie na ruchy Maga

tropiącego Prawdę Czasu

zamkniętą w czterech ścianach i

w gęstej bryle ciemności.

Spójrzcie płonącą wyobraźnią

zajrzyjcie głęboko na dno życia tego człowieka

gdzie z przerażenia goryczy i bólu

śmiech szyderczy wypływa.

Ale oto i on w blasku ledwie płonącej zapałki

wyłania się z płaszcza snów

z worka pełnego marzeń

i szuka świecy między pustymi krzesłami.

I oto podchodzi do okna i zapala jedna świecę

i podchodzi do drugiego okna

i zapala druga świecę.

I sam siada w starym fotelu

by być przygotowanym na nadejście Nocy

w którą się nagle rzuci

jak w czarną głęboką wodę.

A ci co spojrzą na Dom Mistrza z zewnątrz

z dalekiej doliny

albo z ulicy

zauważą

jak z tego Domu wysuwają się od strony okien

dwa długie szerokie i białe skrzydła

i wolno unoszą się do góry.

To światła Nocy

zapaliły wewnątrz kamień domu

i dom odrywa się od ziemi

wchodzi

na daleką drogę mleczną

zamieniony na moment w płonącą gwiazdę śmierci.

A wewnątrz Wielki Pustelnik

szybuje po niezbadanych pokojach

życia.

Pora druga: Dzień

Oto słychać jeszcze dalekie kroki tajemniczych postaci

a Mistrz i Wielki Pustelnik unosząc się jak duch

nad światem martwej materii

dokonuje przeglądu mieszkania

i szybuje nad przedmiotami

wbijając wzrok w formy

które nie mogą znaleźć swojego przeznaczenia.

Niejasny cień Mistrza

z coraz to innego kąta wygląda

w ogromny popłoch inne cienie wprawiając

i padają na podłogę wypełzają spod szafy

kryją się w dziurkach od kluczy.

A wątlutki ostatni cień świecy

czmychnął aż pod sufit

i przerażony wysokością

z jękiem spadł wprost na nogę Mistrza.

I wówczas twarz Wielkiego Pustelnika

jakby się rozjaśniła

to przez powietrze przemknął pulsujący sygnał piekieł

rysując czoło Mistrza radosnymi kreskami.

Wielki Pustelnik nachylił się nad otchłanią

własnej świadomości rojącą się od świateł płonących oczu

zagadkowych postaci nieśmiertelnych idei

i gwiazd spadających w przepaść.

I wtedy uświadomił sobie straszną zdradę Nocy

dostrzegł w kilku obrazach puste oczodoły ludzi

których stworzył żeby widzieli

i dostrzegł jakby początek nieograniczonego spisku Historii.

Im bardziej nachylał się nad głębinami

własnej świadomości

tym coraz ciemniejsze stawały się widoki

odsłonięte przez świt.

Oto poczuł jakby przed sekundą

przesunął się przez pokój człowiek z kosą na ramieniu

i w niewytłumaczalnym lęku

odszedł

kosę wieszając na drzwiach.

I uśmiechnął się krzywo Mistrz

widząc w tym jasny znak tajnych związków

przeszłości ze współczesnością.

I ledwie pomyślał o tym

jak z jednej ciemności

inna się ciemność wyłania

i jak jedno światło inne światło ku ludziom wysyła

i jak ten co się oddala zbliża się ostro do naszej pamięci

i jak ten co przybywa wciąż przybywając odchodzi już od nas

i jak ten co smutek nam niósł

w radość nasz smutek przemienia.

Ledwie pomyślał to Mistrz, Pustelnik Wielki

a nowa forma w oczach Mistrza rysunek swój znalazła

i ta już forma inne formy niosła.

Nie miał wytłumaczenia dla sierpa

co wisiał na ścianie

jeszcze jakby drżący jakby czyjaś ręka dopiero co

oderwała się od niego

a przecież nikt stóp w tym pokoju od rana postawić nie mógł.

Do kogo należał ten bot ten drewniak niderlandzki

przez jakie krainy przedostał się człowiek

i dlaczego mu sił zabrakło

że zatrzymał się tutaj.

Zdumione postacie z kartek

jak zaczarowane

odmienne życie niż wczoraj już tchnęły w martwe porzedmioty.

Don Kichot zawisł nad swoim sługą

jak jastrząb nad myszą

i najdziwniejsze że głowa jastrzębia do jastrzębia wróciła

a do głowy sowy wróciła sowa.

To tu to tam jednak czegoś wciąż brakowało

tam pióra w skrzydle ptaka

tam oka w głowie osła

nadziei w twarzy Żyda

tutaj czyjeś niedawne echo w pobliżu się błąkało.

I wiedział to Mistrz

i rzeczy wiedzę swoją miały o świecie

i wiedziały że świat

inne kształty dla innych oczu przybiera.

A mimo to

i Mistrz i rzeczy

jakby niepewne były tego co się w nocy zdarzyło

i teraz rzeczy

jakby się skradały ku sobie śląc wieści mgliste

o tym co na powierzchni świata a co głębiej się ukrywa.

Nie, to niemożliwe, żeby to, co oczywiste, w symbole jak w ciążę urojoną zajść mogło, pomyślał Mistrz i kiwnął ręką. Ale mieszkanie trwało nieporuszone. Mistrz, Pustelnik Wielki mrugnął do Otchłani, ale za wcześnie było i szatan w niczym pomóc nie mógł.

Ten Dom to obłąkanie, pomyślał po raz któryś Wielki Pustelnik i rozprostował kartkę. I wtedy gdy podniósł oczy, ze zdziwieniem stwierdził, że został osaczony przez duchy Historii, przez sny przeszłości, i przez światy Umarłych.

Z głębi Ziemi czyjeś głosy przeniknąć chciały. Jakby to, co było pod podłogą, kryło inne tajemnice niż tajemnice gleby, i jakby to, co nad sufitem się wzniosło, inne jeszcze poddasza miało.

A ulice odsłoniły swoja nagość

wyciągając długie stopy na północ

i rozkładając ręce jakby mimowoli.

Zgarbił się stary park w pobliżu

i niewyraźnie mrugało bajorko pod mostem

a łono rzeki falowało wydając ciche pomrukiwania

tylko parkowa alejka wykręcała się przed wszystkim

i tak ginąc do końca

w białym gardle miasta.

I zdawało się że nie ma żadnego związku między domem

co stał w centrum samotności

a okolicznym miastem

wiszącym nieruchomo nad dachem.

A jednak naładowana elektrycznością przestrzeń

co innego mówiła

i był jakiś ruch świateł

jakaś dyskretna misja promieni

jakaś wymowna gra blasków i cieni

wokół ścian.

Czuło się że Dom Wielkiego Samotnika

zatopiony w ciszy pracuje wewnątrz

mięśniami których nikt i nigdy

dostrzec nie zdoła.

Tym trudniej było zauważyć

jakich posłańców mają okna skupiające po wewnętrznej stronie

sine ogniska jak oczy wilków błyszczące

w gęstej Nocy

były to jakby zmowy luster

odbijających swoje oślepione

oblicza.

Nie można było zrozumieć szczelin tego Domu

ani plam i zacieków

ani progów sztywnych jak zła wola

ani nawet komina

który także prowadził dyskretne rozmowy

z przestrzenią

wysyłał sygnał

i krył zużytym powietrzem

wszelkie nowiny.

Dom był niby zabłąkana w jasnym kosmosie

czarna planeta

szukająca swojej orbity.

Nie można jednak wytłumaczyć tego

co było świetlista energią

w tej ciemnej materii bytu

emanująca niewidzialnymi promieniami

na miasto.

A Mistrz, Wielki Pustelnik, Artysta Rzeczy Niemożliwych zamknął oczy, myśląc, że zjawy, widma i niepokoje znikną. Zamiast tego ujrzał światy niebywałe.

Najpierw płynęła ku niemu ogromna fala. I pomyślał Mistrz, że to przyjaciele jego młodości, ci z miasta, z autami na ramieniu, co zginęli w nieznanych okolicznościach. I dojrzał, jak grzywy fali zmieniły się w grzywy przyjaciół. I jak z tej jednej fali, druga wypływa, a z drugiej trzecia, a z trzeciej czwarta. I coraz więcej twarzy, coraz więcej rąk, nóg, wspomnień, tęsknot i niepokojów. I usłyszał huczenie oceanu. Zasłonił oczy dłonią, ale fal przybywało i przybywało. Otrząsnął się. Podniósł powieki.

Na podłodze leżała martwa ryba.

Gdy zamknął znowu szum wiatru usłyszał

i inne obrazy popłynęły ku niemu

w wielu oknach chore płomyki migały

to źrenice czasu dawały mu znać o sobie.

Nad drzwiami fotografia tych

których w żadnym mieście już nie było.

I otwierał teraz oczy Mistrz, Mag Sztuki Niemożliwej i zamykał oczy

zewsząd płynęły słowa obrazy wołania grymasy i krzyki.

To jakby kawalerię usłyszał

a ze ściany tylko złoty róg zwisał

nikomu niepotrzebny i zapomniany.

To jakby morderczy cień powstańca nachylił się nad nim

a to tylko bagnet sczerniał i kosa sczerniała.

To jakby surmy grały, jakby bębny, dzwony i wici płonęły nad miastami, a to tylko ogień trzaskał w kominku i rury stękały w piwnicy.

Trzymał Mistrz, Pustelnik Wielki rękę na kartce

aż światło lancą don Kichota uderzyło mu w oczy.

Zamrugał jakby się chciał otrząsnąć od zwidów i mar

od głosów Pamięci i Mgły.

I nie myślał już o nieśmiertelności

patrząc na niebieskie nitki swojej reki śmiertelnej

a przez Dom przeszło westchnienie

i nie wiadomo było czy to don Kichot westchnął

spojrzawszy na chuda klacz

czy to przestrzeń się otworzyła na mgnienie

i stamtąd się westchnienie wymknęło.

A przez pokój rzeczywista konnica popłynęła

i ciemne ptaki przeleciały a postaci z kartek

aż za biurko wyjrzały.

I tylko jedna kartka biała leżała naprzeciw

Pustelnika niczym nie wypełniona.

I nie wiedział już Mistrz co się stało w świecie

że w kartkach takie poruszenie.

Tylko się niepomiernie zdziwił że z kartki

której jeszcze niczym nie zapełnił

chytrze mrugało na niego

ogniste oko szatana.

I usłyszał w sobie jakby szum skrzydeł

a gdy uniósł ramiona poczuł

że stopy nie dotykają już ziemi

płynął ku obłokom

zdołał się tylko obejrzeć

i zauważył jak macha ku niemu

jego własna dłoń znad pustego biurka

ale już był w powietrzach oderwany od rzeczywistości

współczesny poeta Artysta Świata Nieobecnego

podzielony i nie pogodzony ze sobą

między życiem a śmiercią zawieszony

niepewny tego co go spotyka

a pozbawiony już władzy nad minioną nocą

Wielki Pustelnik tragiczny i tragikomiczny znak Sztuki

na zawsze bez zrozumienia

Artysta Chorego Wieku

i Największej Gonitwy Człowieka

po orbitach zdarzeń i domniemań

nieustający wędrowiec i poszukiwacz granic prawdy

a w gruncie rzeczy dziecko ciemności

smutny cień czasu

zagubiony jęk

płynął nad dachami miasta

a ludzie kiwali z politowaniem głowami

i patrzyli na siebie porozumiewawczo.

A on Wielki Czarownik

wysunął do przodu nagą stopę

jakby na kamyk miał natrafić

na piasek na trawę

która przywróci go realności

a napotkał tylko pustkę

i osunął się w mrok

coraz głębszy i głębszy

i był jak ptak

w huczący wodospad rzucony.

Szedł na spotkanie z Wiecznością.

Tylko wciąż się dziwił, że ten drugi, z jego dłonią, pochylony nad pustą kartką, z rozgorączkowanym czołem i napiętymi nerwami, coś mówi do siebie niewyraźnie.

Z niedowierzaniem spojrzał z góry na dom

pełen duchów

i pomyślał z goryczą że ten co został

z jego dłonią nad pusta kartką

jest nieśmiertelny

skoro żyje w świecie tylu innych światów

i mieszka w domu

tylu innych domów.

dziurawe prezerwatywy

     „W Republice Polska nie mają znaczenia demokratyczne wybory, prezydent, rząd, Sejm, Senat, ważne jest tylko zdanie obywatela zwanego Andrzej Rzepliński, nominata partyjnego do jednej z funkcji państwowych, a jego zdanie jest ostateczne i bezwarunkowo podlega wykonaniu”.

     Skrzaty nudziły się ostatnio na swoich nocnikach. Ta wiadomość wywołała wśród nich poruszenie, które przejawiło się mruczeniem i wzdychaniem.

Z butą stwierdziły, że nie są w niczym gorsze od obywatela Andrzeja Rzeplińskiego, a nawet jest ich więcej i po naradzie w pełnym składzie, w obecności Wielkiego Ducha Skrzatów ogłosiły, że prawo wg. którego skrzaty dotyka ślepy los, poniewiera i skazuje na bycie mrukliwymi skrzatami jest niezgodne z konstytucja galaktyki Droga Mleczna, bo zostało ustanowione wbrew ich woli i od najbliższego szabatu nie obowiązuje. Wyrok jest ostateczny.

     Po czym skrzaty puściły zbiorowego bąka i się uśmiechnęły szeroko. Potem wystukały na nocnikach etiudę rewolucyjną i kilka pieśni Lluísa Llacha. Idzie wiosna.

Pora pierwsza: Przed brzaskiem

Nie budźcie sowy jeszcze zapach ciemności

potu i nieśmiertelnych snów krąży po pokojach

jeszcze tęsknie pojękują rury ogrzewania

ostatkiem sił wtłacza ciepło agregat

co stoi pracowicie w piwnicy

i sucho trzaska mróz za szybą

łamiąc drobne gałązki

i przykleja sine czoło do okna

przerażony skostniałymi wróblami

i niszczycielska mocą własnego oddechu

tylko gawrony jak ślady zła na ziemi

ironicznie zmieniają rytm swoich ruchów

w parku

okrążając ławki

skazane na pustkę jak śmiech okrągłą.

Nie budźcie sowy bo padnie spod sufitu

przerażona swoim ostatecznym kalectwem

ujrzy bowiem własna głowę bez reszty ciała

i jastrzębia bez głowy

wciśniętego w kąt.

Jeszcze nie pora na ziewanie domu

Pan, Pustelnik i Twórca Absurdalnego Świata

zaklął w kartkach i obrazach duchy

a ciała ich krążą w domysłach

i co chwilę wyrzuca w przestrzeń

krzyk wołanie lub cichy płochliwy chichot.

Jeszcze nie czas żeby

poddasza uniosły senne powieki

żeby kur z radia daleki zaplątał się we własnym głosie

żeby do któregoś pokoju wśliznął się cień

zwariowanego ptaka.

Wielki Pustelnik, Pan na Włościach Słowa

przechadza się po ciemku po salonach światła

mruczy do ściany która go nie słucha

przemierza krainy zalane słońcem

snuje plany podboju świata

nie widząc jak malutka sikorka

wybiega z jego odsłoniętej źrenicy

i szyderczo popiskuje

mając przed sobą

kawałek słoniny powieszonej na drucie.

Wielki Pustelnik mistrz papieru długopisu

i odwiecznych snów o nieskończoności

powoli odwija się z bandaży nocy.

I teraz dopiero o brzasku następuje dramat domu

odcięta ręka nad głową Mistrza jeszcze się kołysze

w nieodgadnionym bólu

otwarte oczy latarni

skierowane na wszystkie strony

wyglądają jak cztery zjawy nie mogące się wydostać

zza szkła

klucz zawieszony na wieszaku

przypomina winnego

który dopiero co uchylił drzwi

tajemnicy

i dał jej szansę

żeby rozpłynęła się w przestrzeni

niewidoczna i dobrze chroniona.

Do domu wciskają się pierwsze cienie

niebieskie białe ze zmąconym wzrokiem

kot mruga raczej bezmyślnie do narysowanego osła

ktoś puka.

Wielki Pustelnik wyłania się z kryjówki

a za nim skulony w kłębek

ostatni szczur mroku czmycha pod nogami.

I oto Mistrz

jeszcze nie całkiem zdjęty z krzyża niedawnych cierpień

rozdwojony między tym co było a tym co niewiadome

słucha jak cicho przesuwa się gdzieś pod ścianami

a może pod sufitem jakieś złe przeczucie

rzuca się więc do obrazów tknięty fatalna myślą

że w ciemności umknęły też postacie zaklęte w kartkach.

I oto co widzi

na koniu don Kichot bez lancy

i Sanczo Pansa bez tobołka

stanęli w zdumieniu wielkim

a z kilku innych kartek

wychylają się ku niemu bohaterowie

ze smutnymi oczami

milczą i patrzą w oczekiwaniu.

I dopiero teraz Mistrz spostrzega

że coś się tutaj działo baz niego

ktoś z kimś prowadził jakieś spory

ktoś z kimś przeciwko komuś spiskował

(a nie daj Boże, to przeciw mnie te moje duchy

z kartek spiskowały, myśli Mistrz i patrzy na nie

jeszcze uważniej).

Mistrz nie wie co myśleć o tym że

na jednym obrazie brak fotela a głowę by dał uciąć

że wczoraj był tam jeszcze.

Ale patrzy a fotel stoi obok

a koło fotela lanca której brakuje don Kichotowi.

Z gwoździa zwisa warkocz dziewczyny której brakuje

na kartce

samotny Żyd

jeszcze niedawno płynący nad miastem

teraz przybity do ściany.

Mistrz, Wielki Pustelnik

zmieszany i w kłopotach

zaczyna wątpić w świat który stworzył

ale wtedy zegar rzuca w przestrzeń głos

i głos ten woła

i przyłączają się inne zegary

i wołanie idzie od ściany do ściany

od domu do domu od ulicy do ulicy

idzie wołanie przez świat

by poruszyć sumienie Nocy

która skryła się za latarniami

zabierając wraz ze sobą zagadkę

ciemnych rozmiarów postaci

i mrocznej tajemnicy obrazów

które nie zdołały wypełnić się rzeczami ludźmi zwierzętami i ptakami

tylko wypychają przed siebie puste miejsca

pola do domysłu.

I oto Wielki Pustelnik

patrzy na drzwi

znów powtarza się pukanie.

A gdy dom szeroko ziewa

w drzwiach staje facet

osobisty przedstawiciel szatana na ten obszar

emisariusz nieba

i skrzypi jak stare drewno.

Mistrz

wie teraz na pewno

że wraz z tym facetem

także wyszedł z kartki.

A z mojego pokoju

wylatuje czarny motyl zwany Szeli

i kieruje się

do chmur wznosząc się nad dachami.

A z innego pokoju widzę jak wykwitają

dwa niebieskie płonące zagadkowe kwiaty

dwie plamy słońca zwane Annami.

A Mistrz dotykając nogami ziemi

sztywnymi palcami odrealnia już rzeczywistość.

Dom jest bliski obłąkania.