banalny wiersz o spokoju

Na wiadomość

z której nagły łeb węża 
właśnie bada

rozwidlonym językiem swoją przestrzeń

zanim w nią sploty bezszelestne rozpuści

stawałem przy oknie

a było to wiosną jesienią zimą

Widziałem śmierć majową

słońce wzniecało zielone pożary

kosy wznosiły krzyk aż nienormalnie radosny

w nienormalnie niebieskie niebo

wiatr żywił drzewa ruchem

Ogród dawał śmierci schronienie

stamtąd podglądała moje oczy

biegnące do korzeni drzew

tam gdzie czerniły się świeże kopce kretów

W dniu ciepłej jesieni

wśród radości jabłoni

była w jabłkach

i znów podglądała moje oczy

gdy patrzyłem przez drzewa

w punkt za widnokręgiem

z którego dobiegał mnie

spoza przestrzeni

pierwszy jej powiew

Styczniową zimą stałem przy oknie

zatopiony w chłodzie

i widziałem już tylko

lustrzane zasadzki chłodnego światła

był jednak w nim otwór czerwony od żaru

Następną marcową wiosną

w dniu wyjątkowo ciepłym

i obiecującym szybki rozkwit

po bezśnieżnej zimie 

pośród źródeł łąk 

widziałem w ogrodzie przybliżony rysunek

jakby negatyw

wywołujący się niezmiernie powoli

jej oczy

były zaznaczone ciemniejszymi o tysięczna część tonu

fragmentami przestrzeni

była tam bardziej niż kiedykolwiek

Zamykałem oczy

odwracałem głowę

niepewny szukając porównań

i ponownie patrzyłem

aż do potwierdzenia poszlak

potem stopniowo zanikła

przyczajona do następnego sezonu

lub innego uzasadnienia

wiersz o samobójcy i o Bogu

Co myśli samobójca o dniu wyboru

który się dokonuje

o dniu który pozornie nie różni się od innych

jest wiosenny już zielony od drzew

wysokoniebieski i parny

Co myśli samobójca

rzucając przekleństwo na swoje ciało

i porzucając je

zwracając się z nienawiścią

do swoich pierwszych dziecięcych kroków

do jakiejkolwiek miłości

do niemowlęcia dobra

jeśli choć raz tylko w nim zakwiliło

Jakaż niewiara aktywna triumfuje

że z najtajniejszych splątań nerwów

zrywa bezpieczniki

i uwalnia ciało od instynktu

biorąc je we władanie

Co myśli samobójca kiedy szatański Bóg

rozsiada się w nim jak na tronie

i wbrew łzom szlochu

wbrew tęsknocie

co ostatnim żaglem wyrasta

każe mu zacisnąć zęby

zdławić samotny bełkot

i jak ujeżdżone zwierzę na cuglach prowadzi

w przepaść

wiersz o łotrach i wiarołomcach

Radzę wam

wyblakłych snów już nie bierzcie

do ręki

nie ufajcie im niczemu i nikomu nie ufajcie

nie topcie szczeniaków

za małe genialnie ukrywane grzeszki

czyńcie duże i wielkie

przez wszystkie kartki kalendarza

i wszystkie rachunki sumienia

W końcu weźcie to swoje życie

idźcie z nim

daleko za horyzont

gdy zapukacie powiedzcie

- Jestem

taki to a taki

w ostatnim dniu żywota

ciało Boga swojego zeżarłem

więc proszę wpuścić mnie do raju

Amen

 

Nowy Rok

   Chcę wszystkim przyjaciołom znajomym i wszystkim czytelnikom bloga życzyć dziś szampańskiej wspaniałej zabawy, niech Wam świat zawiruje jak na wielkim najcudniejszym balu!

   Pragnę także złożyć Wam najlepsze życzenia noworoczne. Trywialnie – żeby Nowy Rok 2011 był o niebo lepszy od poprzedniego. Bądźcie pogodni duchem zapobiegliwi, pracowici, dobrej myśli, pełni nadziei i cierpliwi, a na pewno będzie dobrze albo jeszcze lepiej!

   Niech ten rok przyniesie każdemu satysfakcję z realizacji zamierzeń projektów i pragnień ale też pasję radość i rozwój z pokonywania nowych wyzwań!

   Do Siego Roku!

wiersz o człowieku który oczekiwał w cieniu czerwonej góry

Komu znany jest tamten człowiek

który cierpi w cieniu tego czerwonego wzgórza

gdzie ma kres kamienisty wyboisty trakt

ludzkich myśli i życia

Stoi bokiem zwrócony do wzgórza

i nawet nie patrzy

i jakby nie słyszał

kiedy tamten głos wielki podniósł ku niebu

Nie drgnął nawet

gdy czerwony piasek wzbił się w tuman

i pustynia wywróciła tłum

Stał nieporuszony i pozwalał

by kipiąca ziemia lizała jego miękkie stopy

i w oczach konającego wyraźnie ciemniała

jego postać

Niedostrzeżony u stóp wzgórza

obrócił się potem do niego twarzą

i uśmiechając się

spojrzał z daleka w martwe już oczy

jakby w zbliżające się ogromne lustra

aż w końcu wkroczył

wiersz o osaczeniu wiersz o domu

Jakie nagłe to zamykanie świata

w wieku pięćdziesięciu lat

przyznajesz się

że pozostał ci jeden kraj

ta jedna dolina z rzeką płynącą

i słowa których używasz w mowie

- jeżeli jeszcze czasem coś mówisz

ta kobieta

o której przyzwyczaiłeś się myśleć

i rosnąca wciąż sterta

nieprzeczytanych gazet

Jakież nagłe to osaczenie

wśród ścian

które mimowolnie oswajasz słowem

dom

mimo że opuściłeś go dawno temu

jak i miasto

Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz generalnie nie lubił kąpieli. Niezbyt było mu do gustu siedzieć w wannie i moczyć się we własnym brudzie. Pomimo, że zdawał sobie sprawę jak niewiele zarazków jest zdolne na nim przetrwać.

   Dziś jednak Hieronim Korcz spalał kalorie. Wczorajszego wieczora wskazania wagi w łazience wprawiły go w takie osłupienie, że całą noc nie zmrużył oka. Rozważał i analizował dramatyczny problem swojego zmutowanego spęczniałego ciała. No więc dziś Hieronim Korcz spalał te kalorie, aż dym walił oknami. Uznał, że innej rady nie ma, dieta by go zabiła.

   W efekcie teraz nie miał siły ustać pod prysznicem i wpadł do wanny. Nie miał siły także z niej wyjść, upuszczał tylko wodę w miarę jak stygła i dopuszczał gorącej.

   Czas mijał. Hieronim Korcz z wolna się regenerował i robił coraz bardziej głodny.

 

wiersz o pięknych i cichych

Kiedy z oliwnego gaju

już wywieźli mięso na taczkach

we wszystkich rzeźniach

obchodzono święto

W jasnym blasku tej dziwnej nocy

gdy fajerwerki głodu

fosforycznym światłem ubliżały słońcu

napełnianli klątwy i modlitwy

Nie wiadomo czy ten hałaśliwy chlew

zamilkł gdy otworzyły się drzwi

nie wiadomo czy na chwilę użyczona

świadomość świństwa własnej świniny

zdobi tak świnię że jest piękna

czy gdy ludźmi się stając poprzez kanibalizm

ludzie wtedy milczą najedzeni

i wstydzą się jak dzieci

Lecz gdyby wówczas

nikt na oddech nie miał płuc

ażeby szepnąć choć najmniejsze słowo

i gdyby umarli 

chociaż dawne ich życie

za mało go przecież mieli by już nie żyć

gdyby najświętsze matki

własnym ciałem nie mogły nastarczyć wilgoci

na zmycie kurzu ze stóp

swoich dzieci

i gdyby dzieci nie było

lecz bezzębni starcy ssący z piersi

bielmo na swoje

przekupne oczy sędziów

gdyby królowie władzy nie mieli

nawet na wygnanie

żebracy ubóstwa na niesławę

zamordowani łaski by nie znaleźli

na tkliwy gest noża

i gdyby skrytobójcy nie mogli liczyć

na słodycz szubienicy

a wiarołomni na wzgardę

i nikogo sprawiedliwego by nie pominięto

To jakże wszyscy oni byliby

piękni i cisi

wiersz o małym sześcioletnim

Mały chłopczyk noc zapadła

wszyscy w domu pogasili głowy

jeszcze tlą się lekko

czuć ich swąd

Sześcioletni bliżej zwierząt

głosy sprzętów odczytuje

ściany mówią

wpisanymi w nie słowami babci

Śmierć jej jak baranek była dobra

teraz bez zza okna

przez otwarte wchodzi cicho

i małemu kwiaty małe pachną

z oczu na poduszkę

Bez groźniejszy jest od śmierci

sześcioletni weń wstępuje

a tak ciężko pod prąd płynąć

przez liście pień korzenie

coraz dalej w ziemię

Szablozęby tygrys przykucnął na piecu

pod sufitem kołują pterozaury

żyrafa głowę wystawia za okno

i liże księżyc

mamut wchodzi taki wielki

jakże domu nie rozwali

a na kocu tyle węży

ile sekund do dnia

Mały maleńki noc ucieka

osiwiała ze strachu

słoneczny wiatr

już wszystkim w domu dmucha w głowy

skwierczą w ogniu jak szczapy w piecu

ptaki wystrzeliły z łąk jak race

nad rzekę

Wreszcie dzień jak matka do sadu idąca

piękny

sześcioletni ku niej biegnie

Hieronim Korcz

   Miniony czas świętowania wyzwolił w Hieronimie Korczu szereg zastanowień. W szczególności na temat jego, Hieronima Korcza przewrotności.

   Przewrotność doprowadziła go do tego, że stał się człowiekiem upadłym i mimo że wyobrażał sobie siebie jako wańkę wstańkę, po przewrocie szmat czasu nie wracał do rzeczywistości wektoralnej.

   Pamiętał jak przemawiał do siebie, jednak plątały mu się myśli, kołowaciał język, ciągle rozumiał siebie na opak i uparcie mylił mu się pion z poziomem. W końcu wyrzekł sakramentalne – Ech, jak nisko upadłeś Hieronimie i dał spokój.

   Nawet w tak niezręcznej sytuacji Hieronim Korcz był wobec siebie, i nie tylko, prostolinijny, szczery. Na drugi dzień bardzo bolały go plecy głowa i różne tam jeszcze jego części. Nie miał jednak do nikogo żalu, nawet do siebie, natomiast pił hektolitry soku pomidorowego i pożerał z pasją swoje zasoby aspiryny. Nie był wtedy szczęśliwym człowiekiem.

 

wiersz kolorowy i zimny

Ty – śpi we mnie lekko

miękkimi obrazkami

kolorowo we mnie śpi

i bardzo spokojnie

Ty – chore jest we mnie lepko

wyobraźni rankiem zimno i oślizło

kiedy ty choruje we mnie

Ty – we mnie ma miejsca wiele

cały ja to prawie ty

Ale ty – umiera we mnie już

Hieronim Korcz

   Adwersarz pewny swego rzekł do Hieronima Korcza – No, i co ma pan teraz na swoja obronę? - Znalazłem rozwiązanie. - odparł Hieronim Korcz sięgając do kieszeni.

   - Co tam obrona – pomyślał zaciekle, wyjmując paralizator, gotów do natychmiastowego podstępnego ataku.

wiersz o kłamstwach między jednym a drugim zapomnieniem

Tamta dziewczyna nie porównuje

wielkości atomu i rewolucji

stopami myśli

wstępuje już w białe sady

rzuca głębokie spojrzenia

albo twardym wzrokiem surowo ocenia

nieprzydatność przesuwających się obok

rzeczy i osób

jeżeli pójdzie z nimi

będzie dobierać już tylko kształt klucza

zimno naciskanych klamek

oschłość ostatecznie żegnanych dłoni

Będzie żyła tylko sobą

w krótkich chwilach między jednym

a drugim zapomnieniem

między dwiema kolumnami

obojętnych nóg

Ma głębokie oczy i białe łono

pewnie czasem chciałaby być matką

codziennie nasłuchuje nowego życia

ale przyłapuje

tylko niecierpliwy dzwoneczek serca

coraz większe i większe

jej obnażone oczy

niezapełnione wypukłością brzucha

Opuściła w tym mieście dom

jeszcze w oknach cień jej twarzy drga

i być może jeszcze usłyszy

co wieczór cichsze echo modlitwy

patrzy w światło wilgotnymi oczami

nie wie jak ukryć

dojrzewające w nich kłamstwo

Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz nie przypuszczał, że dożyje takiej chwili. W geście sprzeciwu wyrzucił telewizor przez okno na taras. Nic nie pomogło, poza tym uznał że to gest bez sensu i związku więc posprzątał, a koledzy z biura tymczasem prawdopodobnie obsadzali co bardziej intratne stanowiska. Życie toczyło się jakby nigdy nic.

   W takiej chwili Hieronim Korcz zaprzestał przypuszczać. Dotąd żył jak żył, nie brał pod uwagę tej kwestii i wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi dożył jednak chwili, której nie wkalkulował w swój życiorys. Teraz stanął na rozdrożu.

   Tkwiąc w osłupieniu usiadł sobie na rozdrożu po turecku i siedział, a tymczasem nadeszła rozgwieżdżona noc i zrobiło się chłodno. Mimowolnie zaczął wspominać dzieciństwo, podniósł kołnierz, uronił jedną łzę, a potem głowa opadła mu na pierś i zasnął.

   Nikt nie wie czy coś śniło się Hieronimowi Korczowi. Hieronim Korcz także nie wie.

 

Aneks do napisów końcowych.

   Postanowienie zaprzestania pisania bloga okazało się dla mnie zbyt trudnym w realizacji. Polubiłem te chwile, szczególnie te nadranne przy pierwszej kawie skupione na wyborze i redakcji tekstów do kolejnych postów, na przeglądaniu płyt, wyborze muzyki.

   Jak ktoś napisał – blog jest pokręcony i chaotyczny – taki ma być, taki był zamysł u jego początku. Wybór tematów jest podyktowany wyłącznie tym, co mnie w jakiejś chwili frapuje, zaciekawia, zastanawia, porywa.

   Mam nadzieję, że budzi to u czytającego czasem zastanowienie, czasem uśmiech, czasami sprzeciw.

   Tak, czy inaczej, zdecydowałem pisać bloga dalej. :)

wiersz o przegranych i zatraconych

Mieli w ustach obola

to była tylko formalność

Smakowali na podniebieniu kroplę spiżu

tych także przepuszczono

Trzymali pod językiem

twardą żelazną kostkę

i oni przekonali przewoźnika

Wzięli w wargi żywą drżącą kroplę rtęci

jakoś im się udało

Nieśli w ustach słowa

starannie wybrane rzeczowniki

wyraźnie wypowiadane przymiotniki

chaos spójników

wyrwane ze zdań nieartykułowane okrzyki

Ci wszyscy

utonęli na środku rzeki z łodzią i Charonem

wiersz o słoju i o człowieczku

Jeżeli spojrzysz z bliska na słój

zobaczysz w nim

małego przezroczystego człowieczka

zanurzonego po usta w wodzie

przy dobrym świetle widać

że człowieczek ma na sobie

przezroczystą banieczkę powietrza

Otwór słoja jest przykryty rybim pęcherzem

szczelnie związany

kiedy ręka naciśnie pęcherz

mały człowieczek łapie łyk powietrza

i zanurza się pod wodę

kiedy ręka zwalnia ucisk

człowieczek znów pojawia się na powierzchni

Jeżeli uważnie posłuchasz

- usłyszysz jak przed każdym zanurzeniem

człowieczek cichutko powtarza

cogito ergo sum

cogito ergo sum

Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz wpatrywał się zdumiony przez kuchenne okno w ogród sąsiadów z naprzeciwka. Otóż w ich ogrodzie stał śniegowy bałwan ulepiony pewnie przez dzieciaki sąsiadów i ów bałwan przypominał bezsprzecznie Hieronima Korcza. W innej sytuacji jego zdumienie sięgnęłoby pewnie zenitu i kto wie czym by się skończyło, jednak w zaistniałych okolicznościach Hieronim Korcz tylko spuścił rolety. Musiał zająć się znacznie poważniejszym problemem, który właśnie los wepchnął mu w ręce.

   Hieronim Korcz miał od zawsze dziurę w kalesonach. Służyła mu ona bardzo dobrze do ogrzewania zmarzniętych rąk. Dziś Hieronim Korcz odkrył, że dziura jest dwustronna, czy też obustronna. Wprawiło go to w bezbrzeżne zdziwienie. Właśnie przybył do kuchni zaparzyć herbatę z glutem, tzn z liściem mięty - taka herbata zawsze dobrze inicjowała u niego proces myślenia.

   Hieronim Korcz wziął herbatę, udał się do gabinetu, usiadł w ulubionym fotelu, upił łyk i zaczął myśleć. W tym momencie zniknął dla świata na czas nieokreślony.

wiersz o ostatnim śnie wiersz o śnie ostatnim

Ja to znam

poznałem zanim jeszcze natknąłem się na radość

nie wystarczy śnić

by nie mieć wątpliwości

widziałem miejsca wód

sycące krwią i wapnem ziemię

nas wczoraj karmiących się słodkimi sutkami

stojących w głodzie

ofensywy milczących wrogów

których kropla po kropli

studziłem z wojennego ognia

Tak ja to znam

nie wolno żadnej ulgi pod powiekami

nawet moje sny

nie mogą mi ujść bezkarnie

żadna cisza już mnie nie wypełni

jestem doświadczonym znawcą

tamtej strony oka

i nic nie ujdzie mojemu milczeniu

Ja to wiem

w szlachetnym oczekiwaniu

na

każda twarz zamiatana jest

jak spadły liść

niegościnnymi przełęczami w morze sine

nie oswojone wiatrem wyspami ani kotwicami

po którym przyjdzie mi płynąć

nie czując życia

Ja to wiem

moich tyle ironii wyrusza co noc

tam gdzie Bóg wszędobylski

stygnie między jedną a jedną niedopowiedzią

wiem rzygnę w niebo śmiechem

dlaczego miałbym zdawać się

na pokorny rozum

pamiętać że Jego boskość

porusza moim ciałem

Już to wiem

nawet wyraźnie czuję

że usta nie odmówią mi żadnego pytania

przeciw Tobie

żadnego grzechu

który jest także Twoim grzechem

że moja głowa nie zaśnie

- zresztą już dawniej sen kojarzył mi się

z niebezpieczeństwem -

i będzie wysyłać pamięć usta i ręce

żeby coś rozstrzygnęły

Ja to znam

patrzyłem na ludzi śpiących

z twarzami jak każda

z tym samym ciężarem pokarmu

w ich głodzie

widziałem w rozbieganych źrenicach

pod powiekami

prognozy tak samo nieobliczalne

jak moja

Więc będę milczał kiedy mnie zbudzą

i oni także będą milczeć

kiedy przebudzony ich pozdrowię