dziurawe prezerwatywy

Skrzaty postanowiły zorganizować sobie wybory. Debatowały cały dzień nad tym pomysłem – problem był w tym, że skrzaty nie miały parlamentu, prezydenta, ani nawet wójta. Kiedy w końcu uzgodniły, że wszystkie będą jednocześnie niższą i wyższą izbą parlamentu, prezydentem, burmistrzem i wójtem, okazało się, że nikt nie chce kandydować. To je tak zniesmaczyło, że zrezygnowały z dalszych działań wyborczych, z ulgą.

Hieronim Korcz

Hieronim Korcz zobaczył anioła, anioł stał przy nim przyglądając się. Właśnie zbudził się i podczas gdy zewnętrzną częścią oka był na jawie, wewnętrzną nadal tkwił we śnie, w związku z tym sytuacja i jej obraz były mocno niejednoznaczne. Hieronim Korcz był wprawdzie przyzwyczajony do nieoczekiwanych wizyt Boga, ale anioła widział pierwszy raz i nie wiedział, co o tym myśleć.

     Tymczasem anioł niespiesznie ruszył z miejsca, zanurzył się w ścianie i z cichym syknięciem powietrza zniknął.

     Zaskoczony Hieronim Korcz przymknął wewnętrzną część oka, by zlokalizować się na jawie, wtedy dotarło do niego, że jest w szpitalu. Ta rzeczywistość wydała mu się tak nieznośna, że zamknął zewnętrzne oko, otworzył wewnętrzne i zasnął ponownie. Może przyśnią mu się anioły, a może nie.

wiersz o szczelinie

Cofnąłem zegar i wieża
z Marii Panny opadała dzwoniąc
w okolice nachodził namuł
wywabiał szczury
w korytarzach stało się niebezpiecznie
lągł się czerw świeciły nocą jego oczy


Ustalono pospiesznie protokóły
góra rosła
na niej ojcowie miasta przestawiali
drewnianą figurkę króla
w otwartych kanałach pojawiła się krew
w trwożnym ordynku pojawiły się psy


Cofnąłem zegar i widziałem
miasto omotane

wiersz o muszli

Cóż się zmienia od czasu
kiedy pierwszy żółw przepowiadał hermetyczność współczesnej poezji
i był perłą wśród toczących się kropel
każdy poeta od tamtego czasu pełza


Muszle nadal leżą na plaży
substancje bez ust nawiasy bezsłowia
suche po obu stronach określenia
takie zobojętnione formy są cytatem wymownym
formuły czasu
to gwarantuje semantykę wynikania spoza siebie
od szelestu piasku do szelestu kartek
przemyka kilka pojedynczych spłoszonych sylab


Oto zwykłe kłopoty z dojrzewaniem słowa
nie do wypowiedzenia
zanim się wyjaśni namysł rodzaju wymowy
oraz uściśli wykrztuśność znaczenia i głoski
nadal w muszli krąży opis świata
i ślimak rozpoczyna podróż przez wieki
dookoła lingwistycznych znaków

wiersz o istnieniu

Pozwól niech powstaje
rośnie zlewając się z tobą
we wszystkich stronach słowa
przeczucie staje się oczekiwaniem


Wznieś umysł na palcach imaginacji
jak fosforyczną lampkę
wokół ciemnego czasu
Bądź

wiersz o podróży

Obróceni sobą do wnętrza

oddaleni o odległości od siebie

na dworcach całego świata

spotykamy czasem

Ulissesa cierpliwie czekającego

na bilet do nieznanej stacji

czasami Lucky'ego i Pozza

pochłoniętych rozmową z Łazarzem

o  Ziemi Obiecanej

Przy odrobinie szczęścia

natrafić możemy

na komunię Antoniusa Blocha

z nędzarzem zza filaru

wyobrażam sobie nawet

ich taniec w poczekalni przy kuflu z piwem

Spotkać zmarłego przyjaciela

zdążającego do San Remo albo Teresowa

Annę Kareninę

Bo uczestniczymy wciąż w tej samej kolejce

w oczekiwaniu na ten sam pociąg

który nie nadchodzi

wiersz o nocy

Słuchałem

jak kołysze się noc

pod twoja pulsującą skórą

Może to szelestliwa północ

pełga ci po twarzy

uspokaja liść najcichszy

zaokiennej lipy

Niedługo już

wniebowstąpi las

z księżycem na suficie

I oddali się

z pierwszą gwiazdką

brzegiem twojego ucha

wiersz o ulicy

Buczenie od rzeki penetruje niebo
kluczymy razem
gdy ktoś plądruje nasze wnętrza
mijamy wciąż tę samą przestrzeń
z fotografii w gazecie
sieć kanałów
na dachach jakieś anteny


Mijamy się tak blisko w szczelinach ulicy
mijamy się tak blisko
i wracamy obcy by znów
poszukać siebie
starannie wypełniając luki
pomiędzy słowami

jeden z wierszy o ptaku

Trzeba uwierzyć
aby zacząć
skłócić sprzeczne ze sobą nadzieje
wskazując na ptaka otwierającego przestrzeń
trzeba powiedzieć
nie ma ptaka
nie ma przestrzeni
nie ma nieba
jest tylko myśl która się wciela
aby sobie zaprzeczyć

wiersz o miarach

Już w momencie osiągania

przymierzamy się do czegokolwiek innego

ta sprawność wywodzi się

z artystycznego ryzyka wielkich przestrzeni

spiętych splotem słonecznym

Potrzebą chwili jest sąd

coś robił – pyta jeden z nas

szczerze oddany kreślący wyrazy

prawdziwego szacunku -

zatarte ślady

Obok odpowiedzialność bieleje w czaszce

kryzysem poznawczym

groby są niepodzielne wszystko się w nich spełnia

i to nas przeraża ten skrót rezultatu

nie wyczerpuje to ogromu nieurzeczywistnień

ani wojen w których brał udział

zaginiony horyzont

Tak więc

śmierć każdego z nas

stanowi swoiste podsumowanie dorobku pierzchających kształtów

i sytuacji anachronicznych

To wielka rzecz

poszukiwanie takiego dystansu w sądach

by nie były uwikłaniem osobistym

takiego sposobu patrzenia

który byłby równocześnie dla patrzącego

zatrzymaniem kształtu

Moya Brennan - Always

dziurawe prezerwatywy

Skrzaty popadły w zamyślenie, trochę to trwało. W instrukcji obsługi skrzatów nie było skrzatów biegających; były skrzaty maszerujące, chodzące, odpoczywające i np. nic nie robiące.

     W końcu ten upierdliwy interwał jeden ze skrzatów przerwał ostentacyjnie mrucząc pod nosem: - Jeśli czegoś nie można sobie wyobrazić, to znaczy, że to nie istnieje.

wiersz o kruchości lata

Dziewczyny marzą o ślubnych obrączkach

chłopcy imają się różnych dwuznaczności

ściągając okrycia z krągłości odległych planet

Słońce zagląda do jabłek zapalając rumieńce

nie wstydzimy się ich rodzaju

gdy złota reneta okazuje się kobietą upadłą

akty tworzenia okazują się często

przygodnością rzeczy

Parują biodra i dylematy

współuczestniczą lipce sierpnie nagie

bezkreśnieją sytuacje i fragmenty życia

nawet umarli przenoszą się z miejsca na miejsce

w książkach o historii 
wciąż inaczej widząc swoje daty

 

Wieki odchodzą i dudni niepamięć

konie gubią podkowy a zegary gubią wahnięcia 

wiersz bez wyjaśnienia wiersz o faktach

Krajobrazy chmur są jak widziane we śnie

ptasie struktury

mówisz chmury a myślisz o znoszonych ubraniach

i rozdeptanych obcasach

Przez moje znane rysy tyle substancji nieznajomych

przeprowadzała bez żadnego bógwieco

tyle włókien niedoliczonych dni

o zaocznie wytrzeszczonych oczach

Obok pamiątkowych tablic przemija

tyle koncepcji niepewnych i nie spełnionych

każda gdzieś całymi dniami pędzi

wpada w wycinki słów sprzed lat

za siódma rzeką – nie mając nic do wyjaśnienia

wielkim skalom spraw porwanych na strzępy

tak każdy trochę pożyje trochę poubywa

od śladu tożsamości do nieboskłonów

wystygłych pośrodku inspiracji

Ziemia pęka nawet w rowkach pup osesków

aż po paleolit

W ten sposób od epoki do epoki echa nas sobie podają

a my to bierzemy

za oddawanie honorów naszej autobiografii

Hieronim Korcz

Hieronim Korcz postanowił od jutra biegać. Poranny jogging nie był, mówiąc delikatnie, jego pasją, postanowił jednak posłuchać tym razem lekarza, który dziś zdawał się być niebywale przekonujący. Wietrzył, co prawda w tym jakiś podstęp, nie umiał jednak na razie go sprecyzować ani zlokalizować. Cała ta decyzja o joggingu tkwiła w nim jednak jak zadra - niezależnie od wszystkiego Hieronim Korcz nie znosił podporządkowywać się woli kogokolwiek.

     Po pracy wstąpił do sklepu sportowego, kupił dres, kilka T-shirtów, buty do biegania. Szczególnie buty spieniły w nim falę wątpliwości, kosztowały 255 PLN. Teraz patrzył nieufnie na torbę z zakupami, pomyślał, że jeszcze ma czas by ją rozpakować.

      Hieronim Korcz nie był fanem sportu. Owszem, co cztery lata obserwował w tv igrzyska olimpijskie, zimowe także, poza tym lubił kolarstwo – każdego roku oglądał Giro d'Italia, Tour de France i Vuelta a España. Ta konstatacja natchnęła go pewnym zamysłem.

      Hieronim Korcz nalał sobie kieliszek Pinot Grigio, usiadł wygodnie w fotelu i po pewnym czasie zdecydował, że biegać zacznie pojutrze, a jutro zajdzie po pracy do salonu rowerowego rozpoznać, co, jak i za ile.

      Ta decyzja tak mu się spodobała, że włączył płytę Joe Cockera Heart & Soul, nalał sobie jeszcze jeden kieliszek Pinto Grigio i z lekkim uśmiechem na ustach zdrzemnął się w fotelu.

wiersz o przystani

Łupiny strąków reumatycznie wywrócone

ciepło staje się puste

liście węszą

za domysłem wyklutym z żyłkowanej skroni

Z powłok pod skórą pukają zmarszczki

i nad plecami nachyla się koślawa narośl

Mężczyźni w kłębkach jak nietoperze

wytrącone ze snu – stoją na uboczu

mają swoje chore prostaty

miłosne klęski i ojcostwa niepewne

Tylko kobiety rozwieszając czarne parasole

nad martwymi sezonami swoich starych mężów -

są coraz piękniejsze

Ćwiczą się w miłości na gasnących iskrach

chodząc ze sromami jak z dziuplami

w drzewie wiadomości

albo jak ze zwięzłością kwestii

Gra warta jest gorących uczynków – mówią

przyspieszając ruchami ud obroty ziemi

Nigdy nie kochają po raz wtóry

tych samych mężczyzn

kiedy zasłonią okna

i legną nagie otwarte na oścież

nie obeschłe jeszcze ze spermy

śnią chwile morskich przypływów

a w międzyczasie nowi chłopcy wybiegają im

z macic jak ze spisu telefonów

wiersz o wymiarach

Spękana noc w podgardlu

pulsuje ci ostrym kamykiem

Pokój i drzewa

tylekroć nasłuchiwane

nikną bezgłośnie

w nadmiarze wielu czasów

Nieobecność podchodzi na palcach

i lekko dotyka twojej ręki

wiersz o kamieniu

Trzciny nad moją rzeką

wyspowiadały ze zła matkę

gradobicie w sierpniu

wybaczyło ojcu

Ja zawierzyłem kamieniowi

który powiedział -

trzeba czuwać nad swoją szansą

na ból

kiedy wszyscy śpią

Czułem pulsowanie

na dnie jego głuszy

wiersz o dobrym człowieku

Zadałem ci pytanie
mam prawo pytać
ty masz prawo odpowiadać


Mordowałem bo chciałem
kochałem bo chciałem
żyłem po swojemu
jak to ludzie


Jeśli cokolwiek możesz mi zarzucić
to tę przewrotną myśl
że to ty jesteś tym dobrym człowiekiem

Chcę, żebyście wiedzieli

Z otwartością, na jaką mnie stać. Choruję na nikczemną odmianę chłoniaka. Jestem po zabiegu i biorę chemię. Często bardzo mnie boli i muszę brać morfinę, bo nie daję rady z bólem. Staram się w takich chwilach nie pisać bloga.

wiersz o ucieczce

Osaczony przez siebie
dokąd uciekam w środku nocy
chybotliwej i niepewnej

Czy opuści mnie w potrzebie słuch
i zawsze wierne pięć palców
krew moja pełna ciemnych nawoływań

Osaczony przez siebie
dokąd uciekam
przez otchłań
otwieraną każdym krokiem
każdą myślą

John Travener - Song of the Angel