Płacz więc wielki mnie napadł

Płacz więc wielki mnie napadł

nie wiadomo z czego

muszę go znieść na stojąco jako to mężczyzna

łzy płyną bez celu

lecz nie bez przyczyny

cele są głupsze od przyczyn

nie ma więc zmartwienia

tak dorastam do płaczu w głąb i wzwyż

napadł mnie płacz wielki

co się z trzewi rwie i z samego dna oczu

niech ja go dopadnę

zaniesiemy się obaj – na skraj

żeby stamtąd ocenić życie siebie warte

warta miłość miłości

a zwycięstwo walki

napadł mnie wielki płacz za gardło znienacka i

Spływają grudki łez

przesypują się przez ręce w ziemię

zdaje się że rozstanie na zawsze nas zwiąże

lecz zdarza się nieczęsto

co zawsze się zdaje

dwie drogi z jednej strony los na długo łączy

ale idąc z przeciwka

są tylko rozstaje

Nieprawdo piękna łaski niepełna

naczynie osobliwego nabożeństwa

udająca siebie

często doskonała

masz najwięcej wiernych

nawiedzeni cię nachodzą

zwiedzeni rozgłaszają odkupieni wielbią

nieprawdziwa ale jednocześnie piękna

gwiazda świecąca chociaż dawno zgasła

czyli coś tu złem

czyli coś prawdą

naczynie osobliwego przeznaczenia

wieżo z alabastru

matko nienaruszona wiedzą

zupełnym przypadkiem rodzisz bękarta

prawdy zbawiającej łotrów

Nie wytrzymałaś ze mną w twardych zębach wiary

i ja nie nadążyłem

za swoim odkupieniem

odeszłaś w mądre winy zostawiając oddech

do którego teraz przykładam

lusterko przeinaczeń

nie wytrzymałaś we mnie

zbyt późno się zrastałem

w kształt koła wirującego w rozpędzie

W gnieździe uwitym z moich rąk

zostawiam słowa w niebogłosie pełne

tłukące krzykiem dachówki niebieskie

w gnieździe bez dna gdzie walą się ściany

rozparte twoim smutkiem

osiadają cicho

kołuję nad nim jak ptak zamknięty swą orbitą

dopóki nie omdleją mi ręce 

 

Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz od jakiegoś czasu walił głową w mur. Może prościej było walić w drzwi ale Hieronim Korcz był mistykiem, walił więc metodycznie, na murze już były jego skrwawione włosy, rysy wszak nie było. Potem zmęczył się, poszedł do łazienki i wystraszył się tego kogoś z zalanymi potem krwią i szaleństwem oczami, tego kogoś w lustrze. W ogóle wydawał się sobie ostatnio jakiś lękliwy, ponieważ jednak był bardzo zajęty waleniem głową w mur, nie miał czasu tego analizować.

   Hieronim Korcz zrobił sobie herbatę i postanowił wylizać się nieco z ran przed kolejnym atakiem. Odczuwał gorycz w związku z ogromem swoich porażek. Zjadł kostkę gorzkiej czekolady, nie pomogło, gorycz tkwiła w nim nadal. Nie rozumiał intencji swojego walenia głową w mur. Czuł się jak bokser po dotkliwym nokaucie, jego mózg kulał się w nim ja orzeszek w pustym pudełeczku. Myślenie Hieronimowi Korczowi chwilowo przeszkadzało, uwierało nawet, boleśnie, zatem nie myślał.

   Hieronim Korcz zmienił więc kapcie na trampki i chociaż było mu jakoś smutno poszedł kontynuować.

wiersz o głęboko zamyślonym Bogu

Główną ulicą miasta

głęboko zamyślony

przechadza się Bóg

pod jego stopami otwiera się ziemia

ogląda się

widzi

wpadających w przepaść ludzi

jest wyraźnie speszony

Ta sama ulica kilka godzin później

w zamyśleniu równym poprzedniemu

Bóg wraca stąpając cicho

po otwierających się

z wnętrza przepaści dłoniach

słychać radosny bulgot

akceptujących westchnień i uwielbienia

dłonie pełzają niezdarnie

po jego miękkich stopach

Bóg jest coraz bardziej speszony

w pewniej chwili

- widać to przeraźliwie wyraźnie

otrząsa się z obrzydzeniem

Staje

w szerokim rozkroku

włosy w nieładzie

nadal głęboko zamyślony

po chwili wyjmuje z zanadrza garść popiołu

kładzie palec na ustach

sypie

kamienie podnoszą się z klęczek

jest pewien

że w tym momencie

nastąpił właściwy porządek rzeczy

Hieronim Korcz

   Hieronim Korcz wyszedł z siebie, nieważne powody, stało się. Zresztą zaskoczony faktem wyjścia o powodach natychmiast zapomniał. Stał tak obok, przyglądał się sobie i myślał, co u niego zwyczajowo trwało parę chwil. Tak, czy inaczej z daleka widać było lepiej.

   Potem Hieronim Korcz spojrzał sobie głęboko w oczy i wtedy zachwycił się. Postanowił niezwłocznie wracać i jakoś spożytkować ten niezwykły czas zauroczenia i namiętności.

 

wiersz o chłopcu kopiącym w brzuch dziewczynkę i o kołyszącym się śnie

Pod pokrytą kurzem pajęczyną słońca

dziewczynka trzyma lalkę

w kołyseczce kolan

chłopiec w pięść okręca

warkocze piasku

kopie dziewczynkę w brzuch wypchany

pieluszkami dla lalki

a w prostokątach okien

płaczą poprzyklejane do szyb

czarno białe zdjęcia dorosłych

Chciałbym wiedzieć o sobie tyle

ile wie o mnie ten chłopiec

który jest we mnie

nawet wtedy gdy o nim nie śnię

chłopiec który kopie dziewczynkę

w brzuch wypchany pieluszkami dla lalki

chciałbym wiedzieć przynajmniej to

co zrobi

kiedy przestanie się bawić

strapiony smutkiem w oczach dziewczynki

A tak naprawdę

to chciałbym zdążyć wziąć w usta

tę najtrudniejszą frazę

zanim zachłysnę się moją krwią

zanim mój dom straci oddech

i chłopiec z litości uderzy mnie w krtań

znalezionym gdzieś kijem świtu

a dziewczynka wreszcie wyrzuci lalkę

zacznie się uśmiechać i tańczyć zwiewnie

Na razie mijamy się codziennie

w oknach nadal płaczą

czarno białe zdjęcia dorosłych

a chłopiec zajęty jest kopaniem dziewczynki

w brzuch wypchany pieluszkami dla lalki

udajemy radosne zdziwienie

rozpoznając się nagle

nie jesteśmy sami

możemy po ciężkim dniu

spoczywać głęboko w sobie

aż do świtu czuję tylko swoją krew

w swoich żyłach

słyszę szept swojego głodu

nie podnosząc wzroku mówię cicho

- moja prawda nie zmieniła parametrów

i nadal

pozostaję tylko ruchomym celem

w kołyszącym się śnie

wiersz o chłodnych rękach

Spal bracie

wszystkie te mieszkające w naszych ustach

wschody i zachody

ten czerwieniejący coraz horyzont

który gra nam w piersiach

gdy podnosimy twarze

zrównoważeni spokojni i pogodni

niech nie braknie ci bracie

oddechu w płucach

teraz

kiedy dochodzisz do wniosku

że słowa

to tylko słowa

i twój najlepszy niepokój

Spal bracie

wszystkie te nasze w gestach

hołdy i wzgardy

ten narastający coraz

bolesny poemat

który świeci nam w oczy i oślepia

ten zgrzyt

który nie cichnie

jakby już zastąpił wszystkie szepty krzyki i rozmowy

niech nie braknie ci bracie

cierpliwości

Pamiętasz jak pochylając się nade mną

pytałeś cicho

jak to jest naprawdę

z tym otwieranym każdej nocy niebem

z tym powietrzem

które dławi

spal bracie to powietrze

niech ci nie braknie odwagi

poranki są już teraz chłodne

ogrzej ręce przy ogniu

ostatni wiersz o miłości

Tłukąc łbem o ściany świata

w zbyt mało bolesnym manifeście winy

karząc innych sobą

nagradzany innymi

zamyślam co wziąć z siebie na dalszą drogę

może trochę muzyki

by nie mylić kroku

Kochasz więc będziesz oszukana jutro

jesteś kochana – więc oszukasz dzisiaj

gdy wymyślano miłość

z braku lepszych rzeczy

to u źródeł wyległa nieprawda najczystsza

gdy odkłamać ją chcemy

zwiedzeni instynktem

w przeciwległe kłamstwo pędzimy na oślep

i tylko między znaczeniami

jest troszkę wolności

Chciałbym się z tobą rozstać

jak rozstaja się aniołowie

w prawych dłoniach miecze

w lewych gałązki oliwne

ale bardziej chciałbym

nie chcąc niczego

twojego śmiechu śmiechu śmiesznego

śmiechu płaczącego

najmilsza

wiersz o drzewie i o widnokręgu

Jestem jak drzewo

co samo odziera się z liści

zostają dziury w niebie

spadające w trawę

rdzewiejące jak samobójcze rany

w oczach

pień jak czarny piorun

rozwidlony w chmurach

niewidzialnym czarnym gromem

ukorzeniony w ziemi

drzewo kwitnie w niebie

ziemia zaś rodzi jego owoc

człowiek idzie po niebie

głowę daje ziemi

ludzie go krzyżują do góry nogami

niweczą

Ktoś zawsze za nami

z chmurą wieńców na karku

w niego uderza piorun

i wiatr o tępym ostrzu

wiodą go na powrozach spojrzeń

zawracają wstecz

hamują w odwrotach

Ktoś zawsze przed nami

choćby był już martwy

to wezmą go na ramiona

i będą nieść przed innymi

jak chorągiew

która odsiewa z ostrza wiatru 

ziarno kul od plew łusek

Rozwleką mnie po swoich ziemiach

bo każdy chce mieć

coś drugiego

- komin z natury jest dziurawy

żyje tylko wtedy

gdy dym z niego wchodzi w niebo

a umiera

gdy ptaki w nim wiją gniazda

więc łupię szczapy na bierwiona

bo każdy

chce mieć więcej siebie

nawet rozwleczonego po cudzych ziemiach

Jestem skończony w innym człowieku

więc kończą mnie

stateczni w sobie

zadbani w hierarchicznych gestach

zawsze znajdzie się ten

co skróci życie innemu

ludzkim gestem

wklejonym w twarze chodziarzy

dwie równoległe przecinają się jednak

w nieskończoności

Myślę dość często o śmierci

teraz klepię ją po chudym ramieniu

otwarty drzwiami swoich win i kary

na oścież

znów się zamykam uporem

krzyczę na różę wiatrów

odwiany do cna przesiany

i niedoczekanie biorę

za swoja mądrość

a grabarz pyta mnie o zdrowie

odpowiadam twarzą rytą w pniu

że nie da się na mnie wyklepać

kosy widnokręgu

wiersz o podłodze z zardzewiałymi gwoździami i o braku siły

Najprostsza lichota jest istotą

sednem

wynosi się ją ponad wszelką lichość

tajemnica wielkich

w odruchach ich odwłoków

potem pyszni się

w sensie i logice

tak co małe wielkością się gnoi

i wisi potem na suchej gałęzi

na publicznym widoku

jako skazaniec

Zdychanie nie jest sztuką

a to wielka szkoda

bo tylu by artystów wielkich

urodziła wielkość

upadek nie jest zdradą

a to już pociecha

konających w przeszłości

odkupionych zapłatą

więc zostanę przy sile

czyli jej nie zmogę

A kiedy wycieknie ze mnie owa siła

wstąp we mnie

wstąp nie po drodze

ubierz się w szaty godowe

ręką mnie zatamuj

kiedy będę przelewał się przez palce

aż wolna wykrzyczysz siebie

tożsama z najbardziej godną szatą

wstąp we mnie siłą

wstąp nie po drodze

Podniosę ciebie do ucałowania

jak okruch chleba z głodowego stołu

podniosę spojrzeniem wysoko

by oślepło słońce

i padło spłaszczone

podniosę ciebie do umiłowania

jak podłogę pustą

z gwoździami rdzawymi

podniosę siebie do ciebie

w szacie niegodnej

i oślepniemy w innych w słonecznym rozpadzie

erotyk

oparłaś się plecami o niebo

zagarnęłaś ziemię pod piersi

wiatr cię wyciął ze światła

włosami przywiązał do urwiska

dopadłem do ciebie skurczami serca

podesłałem miękki cień cedru

rozkołysały się trawy podniebne

a w twoich oczach stężały żyłki srebra

w twoich oczach niezawisłych i wolnych

pode mną

 

wiersz o rozstrzelanych

Z utraty miłości narodzi się inna

tak jak zgubienie rozumu 

wróży inną mądrość

z zatracenia w chaosie

czynimy porządek

gdy stracimy się sami dla siebie 

to można tylko uśmiech obnosić

jak afisz do cyrku

ściągający tłumy

wierne tłumnym prawom

i można walczyć na uśmiechy

nawet z salwą śmiechu

rozstrzelanych nią liczyć i dzielić i mnożyć

tylko ten jeden język 
zostanie nam wówczas

ten jeden rachunek do wyrównania

wiersz o niebie i o psie

Kto wierności szuka niech zmieni się w psa

kto uwierzył w miłość niech wstąpi do nieba

tam niczego nie ma a wszystko niczym się staje

jednak kto wierny sobie temu pies i niebo

na równi zawyją zamienieni w siebie

więc kiedy nic już nie ma

wówczas czekam na wszystko

daj mi Boże doczekać zbawienia od siebie

daj mi Boże nie być ani psem ani niebem

wiersz o dłoniach

Moja archeologia

gdzieś pod wydmami z powietrza

to jakby twoje dłonie

gdzieś we mnie

kiedy zamkną rozkosz

Genealogia moja w dębach na Kazimierzu
którejś zimy wyciętych na opał

nie wielbię się w czerni w rozstaniach

ani w olśnieniach

żaden cieśla Józef

nie zwiastował mnie żadnej Marii

Moja genealogia i tak

pójdzie w świat z torbami

i tak w niej zioła krwawnika

rumianek i płatki maku

jak w kamieniu odciśnięty zapis na palcach
jak w popiele

wiersz o księżycowym rożku

Wielki garbaty krawiec

w najlepsze szyje mi najlepszy garnitur

wielki spocony grabarz

kopie skrzydłem szpadla dla mnie

wielki kowal wykuwa kilkadziesiąt gwoździ do trumny

wielki murarz muruje

cuchnący pleśnią i bezdomnymi grobowiec

Ja mam dość

czarny piach przegryza moje serce

moje ablucje czyni w misce słońca

w łódeczkach okularów

mnie kłamstwa przynosi

a ja mam

swój księżycowy rożek

i z niego pianą kpin umywam od tego ręce

Ja niezbyt wielki

wychodzę czasem na spacer

wymiauczeć kocie łby bruku

ja nazbyt niewielki

małe moje czyny padają w otchłanie

bo im swoich niewielkich prawd

nie udzieliłem

ten spacer wiesza mi wrota rąk na szyję

niczym jakiś archanioł

żeby głaz zdjąć z grobu.

idę gęsiego

zmartwychwstać pośpiesznie

wiersz o człowieku któremu zdarzyła się miłość

Tamtemu człowiekowi zdarzyła się miłość

to z miłości za mocno wychylił się

z okna na piątym pietrze

gapie czekali na przeżycie jego odwagi

którą brali wciąż za swoją

i rozpostarli prześcieradła

dziurawe żądze swoich namysłów

a tamten człowiek któremu zdarzyła się miłość

zmienił okno

i nie trafili

przykryli go więc bielą litości nad sobą

- oburzonym tłumem

potem rozgrzebywali ziemię

szukając guzika od portek

tamtego człowieka któremu zdarzyła się miłość

a prześcieradło zawsze się przyda

na miłosną krew

albo na całun

wiersz o stwarzaniu świata

Odciąłem sobie wszystkie drogi

jak odcina się żyły od tętnic

chciałem zostać sam w sobie ze sobą

oderwać zębami skutek od przyczyny

przyczynę od skutków

i może była to właściwa pora

Stanęłaś przy mnie

nigdy bezpowrotnie

jak igła światła

i zeszyłaś żyły w błękitną ich siatkę
połączyłaś

więc wstałem z prześcieradła

pośród zapalonych kamieni

a ty trzepotałaś w sieci moich żył

wszystko przez wszystko

i nic przez nic

i nic mimo

Odciąłem swoje wszystkie myśli

chciałem sam z tobą zostać

oderwać niebo od światła

jak zeschłą farbę od sufitu

Nie opadły nasze pocałunki

jak lichy tynk ze ściany

bo ich jeszcze nie było

ale odpadły gesty miłości
skutki i przyczyny

zostały żywe deski podłogi

do chodzenia

i żebra na ścianie a w nich oddech

ja i ty

krótki wiersz o miłości

Tyle razy rwało się

noszenie tych ogniw w rękach

już tylko zdolnych do pożegnań
tyle razy

że teraz myślimy jak cofnąć dotknięcia

żeby nie bolało

żeby zachować zdolność

do prób nieuniknionych
bo kiedyś ostatnich